Op 13 november 2026 zette Rypke Zeilmaker een uitzending online met de titel ‘Communisme, Complot van de allerrijksten!’. De kern van zijn betoog is dat de rijkste families op aarde al in de jaren zestig en zeventig een bewuste strategie volgden om via socialisme en communisme controle te verwerven over regeringen, universiteiten, bedrijfsleven en kapitaal, met als einddoel een technocratische wereldregering waarvan de Europese Unie een tussenstap vormt. Die stelling is geen nieuwe vinding. Zeilmaker ontleent haar aan de Amerikaanse auteur Gary Allen, wiens boeken in de jaren zeventig en tachtig miljoenen exemplaren verkochten.
Gary Allen beschreef in die periode dat de schijnbare tegenstelling tussen kapitalisme en communisme een Hegeliaanse fusie mogelijk maakte. Beide systemen zouden door dezelfde elites kunnen worden ingezet om nationale soevereiniteit te ondermijnen en internationalisme te bevorderen. Het woord ‘complot’ was destijds al tot scheldwoord verklaard, zo noteerde Allen, alsof het herkennen van patronen gelijkstond aan waanzin. Zeilmaker verwijst daarbij expliciet naar Nixon, The Man behind the Mask (1971), The Rockefeller File (1976) en Say no to the New World Order (1987). Deze werken vormen voor hem de historische onderbouwing van zijn betoog dat de allerrijksten zowel links als rechts beleid inzetten om greep te krijgen op staten en markten. De continuïteit die Zeilmaker ziet, zit niet in de ideologie zelf, maar in de mechanismen die ideologieën instrumenteel maken voor machtsconcentratie. Wie alleen de retoriek volgt, mist volgens hem de onderliggende verschuiving van soevereiniteit naar transnationale netwerken.
De historische basis die Zeilmaker aanhaalt, loopt terug op Carol Quigley en diens boek Tragedy and Hope. Quigley reconstrueerde de vorming van elitaire denktanks die in hoge mate het buitenlandbeleid bepaalden. Uit de Round Table van Alfred Milner en Cecil Rhodes, onder invloed van de Rothschilds, kwamen volgens Quigley twee instituten voort. Tijdens de Parijse Vredesconferentie van 1919 ontstond het idee voor een Anglo-Amerikaans instituut voor internationale betrekkingen. In 1920 werd in Londen de British Institute of International Affairs opgericht, later bekend als Chatham House. In 1921 volgde in New York de Council on Foreign Relations als parallelle Amerikaanse organisatie. Beide instituten leverden volgens de beschrijving van Allen en Quigley bijna alle ministers en beleidsmakers van opeenvolgende Amerikaanse regeringen. Ogenschijnlijk verdedigden zij de vrije markteconomie. Hun feitelijke streven richtte zich volgens deze lezing op het opheffen van nationale soevereiniteit en een groeiend internationalisme dat verdacht veel leek op het internationale socialisme dat communisme is. De precisie van die lezing hangt af van de mate waarin men de Round Table-netwerken als sturend ziet voor de latere beleidsvorming. Feitelijk waren Chatham House en de Council on Foreign Relations parallelle creaties die voortkwamen uit dezelfde Parijse gesprekken.
Zeilmaker gebruikt Richard Nixon als concrete historische casus om die these te illustreren. In de jaren vijftig profileerde Nixon zich als fel anticommunist. Na een zware nederlaag in 1962 leek een presidentschap buiten bereik. Hij werd advocaat bij de New Yorkse elite rond Nelson Rockefeller. Vanuit die kring werd hij alsnog naar het presidentschap geleid. Eenmaal aan de macht voerde Nixon het ene groene directive na het andere in, waaronder de Environmental Protection Agency. Die instantie legde het bedrijfsleven steeds meer beperkingen en controleurs op. In mei 1972 sloot hij een milieuverdrag met de Sovjet-Unie waaruit het International Institute for Applied Systems Analysis voortkwam. Volgens Zeilmaker bepaalt dit instituut via modelstudies beleid in Nederland en Europa. De casus Nixon toont in zijn lezing hoe een ogenschijnlijke anticommunist werd gebruikt om internationalisering en regulering door te zetten. Het is deze schijnbeweging, van anticommunistische retoriek naar internationaliserend beleid, die voor Zeilmaker het patroon zichtbaar maakt. De casus functioneert als bewijs dat politieke biografieën niet altijd samenvallen met de institutionele belangen die hen uiteindelijk sturen.
De verbinding die Zeilmaker legt tussen internationalisering en kapitaalconcentratie loopt via regulering. Links beleid, van sociale rechtvaardigheid tot klimaat- en milieubeleid, dient in deze lezing om een steeds kleinere groep mensen meer greep te geven op de overheden van natiestaten. Het resultaat is consolidatie van het bedrijfsleven. Alleen zeer grote of zeer kleine ondernemingen overleven de lastenverzwaring. In de primaire sector ziet hij dit terug in de positie van boeren en vissers. Minimumloonregelingen, doorbetaling bij ziekte en sociale lasten hollen de rentabiliteit van het midden- en kleinbedrijf uit. Wie groter wil worden, moet personeel aannemen dat volgens Zeilmaker zelden dezelfde betrokkenheid heeft als de ondernemer zelf. Het gevolg is een uitholling van werkgeversrechten ten gunste van wat hij het proletariaat noemt. Op hoger niveau leidt dit volgens hem tot concentratie van kapitaal in steeds minder handen. De regulering fungeert hier als het instrument waarmee nationaliteitsoverschrijdende elites de lokale ondernemingsvrijheid inperken zonder zelf als directe eigenaar op te treden. Wat op nationaal niveau als sociale bescherming verschijnt, werkt volgens deze analyse internationaal als selectiemechanisme voor schaal.
Diezelfde logica past hij toe op het financiële systeem. Concentratie van krediet in handen van een staatsbank is letterlijk het doel van Karl Marx, zo stelt hij. De invoering van een Central Bank Digital Currency ziet hij als de hedendaagse verwezenlijking daarvan. In die fase zijn we volgens hem al beland: een situatie waarin ook mensen die zich liberaal of vrijheidsgezind noemen aanbevelingen doen die marxistisch uitwerken, meer wetenschap, beter beleid, meer democratie. De valse links-rechts-tegenstelling vormt de verbindende schakel tussen de historische analyse en het heden. Links zou sociaal zijn en rechts autoritair of conservatief, maar volgens deze redenering loopt de werkelijke politieke scheidslijn van autoritair-links naar libertair. Wie die as niet ziet, blijft volgens Zeilmaker hangen in een tegenstelling die de onderliggende machtsconcentratie verhult. De tegenstelling is niet alleen analytisch misleidend, maar ook institutioneel functioneel: zij houdt het gesprek binnen kaders die de consolidatie niet ter discussie stellen.
Democratie zelf is in deze opvatting een uitvloeisel van marxisme: de dictatuur van de laagste gemene deler. Iedere achttienjarige heeft evenveel stemrecht als de ondernemer die tachtig tot negentig uur per week werkt en bij succes zwaar belast wordt. Onderwijs op middelbare scholen levert volgens Zeilmaker jongeren af die niet meer kunnen spellen of rekenen en vatbaar zijn voor propaganda waarin de staat als inherent goed wordt voorgesteld. GroenLinks, de VVD en D66 verschillen in wezen niet; allen gaan uit van meer macht voor ambtenaren. De uitzending plaatst deze analyse in een cyclus. Dezelfde opvattingen circuleerden al in de jaren zestig en zeventig via de bestsellers van Allen en het historische werk van Quigley. Anthony Suttons beschrijving van Wall Street-steun aan de Russische revolutie behoort tot dezelfde traditie. De herhaling van het argument is voor Zeilmaker geen toeval, maar bewijs dat de mechanismen stabiel zijn gebleven terwijl de retoriek wisselde.
Toch blijven de discussies volgens Zeilmaker steken in dezelfde valse tegenstellingen. Er is vrijheid van meningsuiting, maar geen vrijheid van bereik. Het bereik bepaalt de invloed van een boodschap. Goed onderbouwde werken komen daardoor niet in het grote publieke domein terecht, terwijl meningen, vaak napraat, de ruimte vullen. Het woord complotdenker functioneert nog steeds als scheldwoord. Zeilmaker merkt op dat zijn schoonvader al vijftig jaar eerder dezelfde patronen herkende via diens boekencollectie. De huidige literatuur die dezelfde elementen recirculeert, voegt volgens hem weinig nieuws toe. Het verschil zit niet in de feiten, maar in de mate waarin die feiten het publieke gesprek bereiken.
Wat Zeilmaker in november 2026 presenteert, is een herhaling van een narratief dat al meer dan een halve eeuw in omloop is. De concrete verwijzingen naar Allen, Quigley, de Council on Foreign Relations, Chatham House, Nixon en de Rockefeller-familie vormen de historische onderbouwing van het betoog. Of die basis de volledige historische werkelijkheid dekt, laat de uitzending open. Zij toont vooral hoe de mechanismen van internationalisering, regulering en kapitaalconcentratie al decennia worden beschreven en opnieuw worden opgevoerd. Volgens Zeilmaker herhaalt de geschiedenis zich in eindeloze oorlogen, destijds Vietnam, nu Oekraïne, die niet zijn ingezet om te worden gewonnen, maar om lang te worden gerekt. Containment van communisme betekende in die lezing vooral het op zijn beloop laten, omdat de vereniging van tegendelen de elite boven de presidentiële macht diende.
De allerrijksten hebben volgens deze lezing nog steeds de touwtjes in handen. Dat was volgens Allen en Quigley al zo in de vorige eeuw en dat is volgens Zeilmaker nog steeds het geval. De politieke etiketten veranderen, maar de beschreven machtsmechanismen blijven dezelfde. Regulering, consolidatie van het bedrijfsleven en centralisatie van kapitaal verplaatsen de invloed naar steeds minder handen. Achter de schijnbare strijd tussen links en rechts voltrekt zich volgens deze analyse dezelfde machtsconcentratie die ruim een halve eeuw geleden al werd beschreven. De tegenstellingen veranderen. De machtsverhoudingen blijven. ■
Verantwoording / Bronnen
De artikeltekst is gebaseerd op de transcriptie van de uitzending van Rypke Zeilmaker van 13 november 2026, getiteld Communisme, Complot van de allerrijksten! (Café Weltschmerz). Alle uitspraken en these’s zijn daaraan toegeschreven. De historische verwijzingen volgen de manier waarop Zeilmaker ze presenteert (Gary Allen en Carol Quigley).
Primaire bron (uitzending)
- Rypke Zeilmaker, Communisme, Complot van de allerrijksten!, Café Weltschmerz, 13 november 2026.
De uitzending staat vermeld op de site van Café Weltschmerz. Directe pagina-aanwijzing: zoekresultaat op cafeweltschmerz.nl (november 2026).
Platform: Café Weltschmerz.
Door Zeilmaker aangehaalde boeken (Gary Allen)
- Gary Allen, None Dare Call It Conspiracy (1971/1972).
Beschikbaar via Internet Archive: archive.org/details/none-dare-call-it-conspiracy_202101 - Gary Allen, Nixon, The Man behind the Mask (1971).
Beschikbaar via Internet Archive: archive.org/details/allen-gary-nixon-the-man-behind-the-mask - Gary Allen, The Rockefeller File (1976).
Beschikbaar via Internet Archive: archive.org/details/TheRockefellerFile en archive.org/details/rockefellerfile00alle - Gary Allen, Say no to the New World Order (1987).
Genoemd in de uitzending; geen openbare full-text link direct beschikbaar in de geraadpleegde bronnen.
Door Zeilmaker aangehaalde historische bron (Carol Quigley)
- Carroll Quigley, Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time (1966).
Beschikbaar via Internet Archive:
Aanvullende context (niet gebruikt als primaire bron in het artikel)
- Council on Foreign Relations – officiële geschiedenis: cfr.org
- Chatham House – officiële geschiedenis: chathamhouse.org/about/history
