Op de Dam in Amsterdam wapperen vlaggen die niet alleen een land vertegenwoordigen, maar ook een wereldbeeld. Tussen toeristen en voorbijgangers staan mensen bijeen die zeggen zich te laten leiden door profetie, door Bijbelteksten en door een diepgevoelde verbondenheid met Israël. Wat begint als een ogenschijnlijk eenvoudig gesprek over vlaggen, ontvouwt zich tot een indringende inkijk in hoe religie, politiek en een actuele oorlog in elkaar grijpen.
In de YouTube-clip van Left Laser wordt gesproken met aanwezigen bij een manifestatie die zij zelf geen demonstratie noemen. Een vrouw legt uit dat de vlaggen “profetische vlaggen van Israël” zijn, en zelfs een “profetische vlag van Amsterdam”. Ze vertelt dat zij christelijk is opgevoed en in 1988 naar eigen zeggen een persoonlijke relatie met God kreeg. Kort daarna, zo zegt zij, gingen haar ogen open voor wat de Bijbel volgens haar werkelijk leert: de Bijbel als een Joods boek, Jezus als Jood, en het Joodse volk als door God uitgekozen om “een licht te zijn voor deze aarde”.
Die overtuiging vertaalt zich in concrete daden. De vrouw vertelt dat zij voor de elfde keer naar Israël zal reizen om te helpen. Ze zegt openlijk dat zij als veteraan-vrijwilliger ondersteuning biedt aan het Israëlische leger, met name op logistiek gebied. Het gaat volgens haar om het inpakken van verbandtrommels, kisten en andere materialen. Ze benadrukt dat ze niet direct de logistiek “doet”, maar deze ondersteunt wanneer daarom wordt gevraagd. Tegelijk zegt ze dat ze tegenwoordig beter oplet wat ze precies doet, om zeker te weten dat ze Israël helpt en niet “de vijanden”.
In het gesprek komt de vraag aan bod of Israël in het afgelopen jaar iets anders had moeten doen. Een man uit het interview, zegt dat hij dat niet kan beoordelen. Wanneer het onderwerp uithongering van Palestijnse kinderen wordt aangesneden, ontkent hij dat dit is gebeurd en stelt hij dat er geen enkel Palestijns kind honger heeft. Hij voegt daaraan toe dat, als je foto’s vergelijkt van twee jaar geleden en nu, Palestijnen “alleen maar dikker geworden” zouden zijn. Volgens hem is de toegenomen kritiek op Israël niet te verklaren door het handelen van Israël zelf, maar door wat hij aanduidt als een geestelijke strijd die met geloof te maken heeft.
Andere gesprekken in de clip laten vergelijkbare lijnen zien. Aanwezigen geven aan dat zij “voor Jezus” staan en Jezus aanduiden als verlosser voor iedereen. Wanneer hen wordt gevraagd of Jezus genocide zou veroordelen, verwijzen zij naar Bijbelse verhalen waarin volgens hen ook uitroeiingen voorkomen en stellen zij dat niemand volmaakt is. Concrete fouten van Israël willen zij niet benoemen, al wordt wel erkend dat Israël mensen doodschiet die niet doodgeschoten hadden moeten worden, iets wat volgens hen in elke oorlog gebeurt en zelfs “dagelijks”.
Ook komt ter sprake dat sommige aanwezigen in het verleden in Israël en de Westelijke Jordaanoever hebben geëvangeliseerd. Zij vertellen dat zij daar mensen over Jezus hebben verteld en via checkpoints zijn gereisd. De kritiek dat Palestijnen al onder bezetting leven en niet zitten te wachten op evangelisatie, wordt beantwoord met de overtuiging dat de christelijke boodschap een “blijde boodschap” is. Daarbij wordt erkend dat er Palestijnse christenen zijn, zelfs meer dan Joodse christenen, maar dat verandert voor hen niets aan hun roeping.
De clip besteedt ook aandacht aan ernstige beschuldigingen over misstanden in Israëlische gevangenissen, waaronder mishandeling en seksueel geweld tegen Palestijnse gevangenen. Wanneer deze worden genoemd, reageren geïnterviewden terughoudend of ontwijkend. Sommigen zeggen niet te weten “welke kant” de vragen opgaan, anderen stellen dat zij op de Dam zijn om op te komen voor Israël en het Joodse volk. Wel wordt herhaald dat zij bewogen zijn met iedereen die lijdt, zonder specifiek afstand te nemen van de genoemde misdrijven.
Tegelijk klinkt er dankbaarheid voor Israëlische gijzelaars die levend zijn teruggekeerd, en voor de inspanningen die daarvoor zijn geleverd. De verantwoordelijkheid voor het conflict wordt herhaaldelijk bij Hamas gelegd, dat volgens de sprekers de aanval heeft ingezet. Israël wordt gezien als een land dat moet kunnen overleven, ook al wordt erkend dat het mogelijk niet alles goed doet.
Wat uit de gesprekken naar voren komt, is geen eenduidige politieke analyse, maar een wereldbeeld waarin religieuze overtuiging leidend is. De Bijbel, profetie en geloof vormen het kader waarbinnen oorlog, lijden en internationale kritiek worden geplaatst. De manifestatie op de Dam is daarmee niet alleen een uiting van steun aan een staat, maar ook een publieke belijdenis van geloof en verwachting, gevoed door teksten en beloften die volgens de aanwezigen richting geven aan heden en toekomst.
Zo laat de clip van Left Laser zien hoe op een Amsterdams plein grote wereldconflicten samenkomen met persoonlijke overtuigingen, en hoe vlaggen meer kunnen zijn dan stof in de wind: ze dragen verhalen, zekerheden en hoop mee, tot ver voorbij de Dam.■
Bron: Left Laser titel: Schokkend: christenextremisten helpen het genocidale ‘Israëlische’ leger.
