Het begint met een stilte die zwaarder weegt dan applaus. In een zaal waar woorden meestal zorgvuldig worden verpakt en antwoorden zelden ondubbelzinnig zijn, klinkt een vraag die geen uitweg biedt. Ja of nee. Geen nuance, geen omweg. Alleen feiten. Wat daar in het Europees Parlement gebeurt, vormt het startpunt van een gesprek dat maanden later nog steeds doorwerkt. Niet als mening, niet als oordeel, maar als vastlegging van wat er is gezegd, wat er is gebeurd en welke gevolgen dat had.
In de YouTube-uitzending van De Begrenzers vertelt voormalig Europarlementariër Rob Roos openhartig over dat moment, over de aanloop ernaartoe en over de persoonlijke en politieke prijs die hij daarvoor betaalde. Het gesprek ontvouwt zich als een chronologisch relaas van gebeurtenissen, waarin politiek, ondernemerschap, gezin en overtuiging onlosmakelijk met elkaar verbonden blijken.
De man achter de vraag.
Rob Roos stelt zich in het gesprek allereerst voor als vader, echtgenoot en ondernemer. Hij beschrijft hoe hij al op jonge leeftijd geïnteresseerd raakte in politiek en wereldgebeurtenissen, lang voordat hij zelf actief werd in het openbaar bestuur. Zijn professionele achtergrond ligt in de elektrotechniek en het ondernemerschap. Hij werkte jarenlang in het bedrijfsleven, richtte meerdere bedrijven op en was actief in sectoren als energie, telecom, werving en selectie en IT.
Ondernemerschap, zo vertelt hij, was voor hem nooit primair gericht op geld, maar op autonomie en verantwoordelijkheid. De wens om zelf controle te hebben over zijn toekomst speelde daarin een centrale rol. Diezelfde houding, zo blijkt later in het gesprek, nam hij mee toen hij de overstap naar de politiek maakte.
Zijn politieke loopbaan begon niet vanuit een lang gekoesterde ambitie, maar eerder bij toeval. In 2017 wist hij niet meer waarop hij moest stemmen. Via een ontmoeting met Thierry Baudet rolde hij de politiek in, zonder eerder lid te zijn geweest van een politieke partij. Wat volgde was een periode in het Europees Parlement, waarin hij onder meer actief was in de milieu- en gezondheidscommissie (ENVI) en later in de speciale COVID-commissie.
Vrijheid, begrenzing en verantwoordelijkheid.
Een terugkerend thema in het gesprek bij De Begrenzers is het begrip “begrenzen”. Voor Roos gaat dat over keuzes maken, nee zeggen en verantwoordelijkheid nemen. Hij verbindt dit aan persoonlijke ervaringen, zoals de balans tussen werk en gezin, maar ook aan maatschappelijke thema’s.
Hij spreekt over vrijheid van meningsuiting als fundament van de democratie en uit zijn zorgen over regelgeving rondom haatspraak en desinformatie, waarbij volgens hem de overheid een steeds grotere rol krijgt in het bepalen van wat gezegd mag worden. Ook het recht op eigendom komt aan bod, onder meer in relatie tot belastingheffing en regelgeving die volgens hem stap voor stap ingrijpt in particulier bezit.
Deze onderwerpen worden niet gebracht als analyse of oproep, maar als beschrijving van zijn waarneming en ervaringen tijdens zijn politieke werk. Roos benadrukt dat systemen niet gebaseerd zouden moeten zijn op vertrouwen, maar op controle, toezicht en checks and balances.
De context van de COVID-commissie.
Het gesprek verschuift vervolgens naar de periode van de coronapandemie en de rol van het Europees Parlement. Binnen het parlement werd een speciale COVID-commissie opgericht om lessen te trekken uit het beleid, de besluitvorming en de contracten die tijdens de crisis waren gesloten.
Roos vertelt dat hij zich actief inzette om farmaceutische bedrijven en verantwoordelijke bestuurders te horen, waaronder vertegenwoordigers van Pfizer en de voorzitter van de Europese Commissie. Hij beschrijft hoe pogingen om volledige transparantie te krijgen over contracten en afspraken vaak strandden. Als lid van de commissie had hij geen volledige inzage in contracten, of slechts onder strikte voorwaarden waarbij hij niet vrijuit over de inhoud mocht spreken.
In die context bereidde hij zijn vragen voor aan de farmaceutische bedrijven. Volgens Roos was zijn centrale punt niet of mensen zich wel of niet moesten laten vaccineren, maar of de maatregelen en de communicatie daarover gebaseerd waren op controleerbare feiten.
Het moment in het Europees Parlement.
Het meest besproken moment uit het gesprek met De Begrenzers is de hoorzitting waarin Roos een vertegenwoordiger van Pfizer, Janine Small, bevraagt. Hij schakelt bewust over naar het Engels om misverstanden te voorkomen en stelt een directe vraag: was het Pfizer COVID-vaccin vóór marktintroductie getest op het stoppen van transmissie van het virus?
Het antwoord luidt ontkennend. Volgens Roos is dat antwoord cruciaal, omdat overheden hun beleid en communicatie, waaronder het coronapaspoort en vaccinatiecampagnes, mede baseerden op het idee dat vaccinatie transmissie zou voorkomen.
Het fragment van deze hoorzitting werd breed verspreid en ging wereldwijd viraal. In het gesprek bij De Begrenzers beschrijft Roos hoe hij direct na het antwoord besefte dat dit een kantelpunt was. Hij noemt het zelf een “game changer” en vertelt hoe het fragment razendsnel zijn weg vond naar internationale media.
Wereldwijde impact.
Na publicatie van het fragment volgden interviews met media uit verschillende landen. Roos verscheen in televisieprogramma’s in onder meer de Verenigde Staten, Australië en Europa. Het fragment werd miljoenen keren bekeken en gedeeld.
In het gesprek wordt gesteld dat kort na deze periode het coronanarratief in de publieke ruimte snel veranderde en dat andere aangekondigde maatregelen, zoals rond apenpokken, eveneens naar de achtergrond verdwenen. Dit wordt beschreven als observatie van het verloop van de gebeurtenissen, niet als formele conclusie.
Persoonlijke gevolgen.
Naast de internationale aandacht had het moment ook directe gevolgen voor Roos zelf. Hij vertelt dat hij kort na de publicatie werd opgeroepen naar het partijkantoor van JA21. Daar kreeg hij te horen dat zijn optreden volgens de partij geen politiek voordeel opleverde en dat hij werd gevraagd zijn functie neer te leggen.
Roos beschrijft dit als een breuk met zijn partij, ondanks eerdere afstemming met partijgenoten over zijn inzet in de COVID-commissie. Hij geeft aan dat hij dit moment ervoer als pijnlijk, maar ook als bevestiging van zijn overtuiging dat volksvertegenwoordiging niet zou moeten draaien om partijbelang, maar om het dienen van burgers.
De mens achter de politicus.
In het gesprek komt ook de persoonlijke impact van de coronaperiode aan bod. Roos spreekt over de druk die hij binnen zijn gezin ervoer, met name bij zijn kinderen, en over de maatschappelijke spanningen die ontstonden tussen gevaccineerde en ongevaccineerden. Hij beschrijft hoe die periode diepe sporen naliet, niet alleen politiek, maar ook emotioneel.
Zijn verhaal blijft consequent bij wat hij zelf meemaakte en hoorde, zonder veralgemeningen of conclusies buiten zijn eigen ervaring. Het gesprek bij De Begrenzers laat zo zien hoe politieke besluitvorming en persoonlijke levens onlosmakelijk met elkaar verbonden kunnen raken.
Strategie, verrassing en vastberadenheid.
Een opvallend onderdeel van het gesprek is de aandacht voor strategie. Roos vertelt dat zijn vraag in het Europees Parlement niet spontaan was, maar zorgvuldig voorbereid. De keuze voor een ja-of-nee-vraag, het moment van overschakelen naar het Engels en zelfs de posters op zijn laptop maakten deel uit van een bewuste aanpak.
Volgens hem was verrassing essentieel om een eerlijk antwoord te krijgen. Niet om te provoceren, maar om helderheid te forceren in een omgeving waar omzichtige formuleringen de norm zijn.
Een bredere betekenis.
Het gesprek met De Begrenzers wordt gepresenteerd als meer dan een politieke terugblik. Het gaat over vertrouwen, transparantie en de rol van instituties. Roos beschrijft hoe zijn ervaringen hebben geleid tot een groeiend wantrouwen richting overheid en supranationale instellingen, en hoe hij ziet dat afwijkende meningen steeds minder ruimte krijgen.
Tegelijkertijd blijft het gesprek bij een feitelijke weergave van wat er is gezegd en gedaan. Er wordt geen oordeel geveld over juist of onjuist, maar vastgelegd hoe woorden, beslissingen en reacties elkaar opvolgden.
Slot.
Wat resteert na dit lange gesprek is geen conclusie, geen oproep en geen stellingname. Alleen het verhaal van een man die in een officiële setting een vraag stelde, een antwoord kreeg en daarna zelf onderdeel werd van de gevolgen daarvan. De woorden die in het Europees Parlement werden uitgesproken, echoën door in persoonlijke levens, politieke structuren en publieke debatten. En soms is het precies die ene heldere vraag die laat zien hoe groot de impact van een simpel antwoord kan zijn.■
