Waarom ligt een spotgoedkope, Nobelprijs-winnende ontdekking al decennia te verstoffen op apotheekplanken, terwijl de farmaceutische industrie miljarden verdient aan peperdure en slopende kankerbehandelingen? Het is een ongemakkelijke paradox die de kern van onze moderne gezondheidszorg raakt. Terwijl patiënten de absolute grenzen van hun menselijke belastbaarheid opzoeken met decennia-oude, toxische chemokuren, stapelen de preklinische bewijzen voor herbestemde medicijnen zoals ivermectine zich in stilte op. Dit artikel onderzoekt een even provocerende als dringende stelling: weigert de medische gevestigde orde alternatieve behandelroutes serieus te onderzoeken omdat financiële belangen de boventoon voeren, of is er sprake van een vastgeroest bureaucratisch systeem waarin de patiënt de prijs betaalt?
De bittere realiteit van de oncologische blauwdruk.
Wanneer een prominente politieke sleutelfiguur als Susie Wiles, de stafchef van de Amerikaanse president, haar recente chemotherapie tegen borstkanker omschrijft als een absolute hel die haar fysiek volledig kraakte, wordt de rauwe werkelijkheid van de reguliere oncologie pijnlijk zichtbaar. Haar behandeling aan de gerenommeerde Mayo Clinic volgde het standaardsjabloon: agressieve celgiften, gevolgd door een chirurgische ingreep. Hoewel Wiles naderhand ‘kankervrij’ werd verklaard en de symbolische bel mocht luiden, verhult dit triomfstalige ritueel volgens critici een dieperliggend, structureel probleem binnen de reguliere kankerbestrijding.
Chemotherapie is in de kern een decennia-oude technologie die blindelings toeslaat. Het vernietigt weliswaar snel delende kankercellen, maar tast evenzeer gezonde, snel delende cellen in het menselijk lichaam aan, zoals het beenmerg. Een veelgeciteerde metastudie die twintig jaar geleden werd gepubliceerd in Australië en de Verenigde Staten, legde destijds al een onthutsende waarheid bloot: de feitelijke bijdrage van chemotherapie aan de vijfjaarsoverleving van kankerpatiënten bedroeg gemiddeld slechts twee tot drie procent. Bovendien is de korte-termijnklaring volgens dr. William Makis misleidend. Hij stelt dat chemotherapie de slapende kankerstamcellen niet raakt. Volgens zijn klinische interpretatie blijven deze resistente cellen dikwijls in het lichaam achter, om zich jaren later te reactiveren en alsnog metastasen te vormen. Desondanks onderging Wiles haar zware regime zonder dat er, tot onbegrip van Makis, enige poging werd gedaan om haar behandeling te ondersteunen met innovatieve, herstemde medicijnen.
Het perverse verdienmodel achter de protocollen.
De hardnekkigheid waarmee aan deze destructieve behandelmethode wordt vastgehouden, laat zich volgens onafhankelijke onderzoekers grotendeels verklaren door de economische wetten van het medisch-industriële complex. Een gemiddeld chemotraject kost al gauw meer dan 100.000 dollar per patiënt. Nu de markt voor klassieke chemo verzadigd raakt, verschuift de focus van de farmaceutische industrie naar nog astronomischer geprijsde alternatieven: de zogeheten doelgerichte therapieën en immuuntherapieën, zoals Keytruda of Opdivo. Deze middelen jagen de zorgkosten op naar 200.000 tot 400.000 dollar per patiënt per jaar. Een onlangs goedgekeurd medicijn tegen alvleesklierkanker biedt welbeschouwd slechts drie tot vijf maanden extra overlevingstijd, maar wel in ruil voor ernstige bijwerkingen bij veertig procent van de patiënten en een prijskaartje van ruim drie ton.
In dit winstgedreven landschap past geen goedkoop, patentvrij alternatief, stelt dr. Makis. Hij heeft berekend dat zodra een middel als ivermectine, dat tijdens de coronacrisis door de mainstream media smalend werd weggezet als ‘paardenpasta’, serieus zou worden omarmd binnen de oncologie, de omzet van de farmaceutische kankermarkt met maar liefst 99,99 procent zou kunnen instorten. Artsen en oncologen worden ondertussen strak in het gareel gehouden door rigide, nationale richtlijnen die zwaar leunen op de commerciële belangen van Big Pharma. Volgens Makis blijft de carrière van een oncoloog beschermd zolang hij deze goedgekeurde protocollen braaf opvolgt, zelfs als het faalpercentage van de traditionele behandeling oploopt tot 95 procent. De patiënt en diens werkelijke genezing komen in deze kille, bureaucratische calculatie volgens hem steevast op de laatste plaats.
De verborgen wetenschap van antiparasitaire middelen.
De ironie wil dat de potentiële antikankerwerking van ivermectine en verwante antiparasitaire middelen zoals mebendazol en fenbendazol geenszins een recente ontdekking is. De eerste laboratoriumstudies die aantoonden dat ivermectine tumorcellen remt, dateren al uit 1996. In de vroege jaren 2000 ontdekten wetenschappers bij toeval dat muizen met tumoren genazen nadat zij een eenvoudige wormenkuur hadden gekregen. Hoewel gezaghebbende instanties zoals de American Cancer Society terecht benadrukken dat resultaten in een petrischaal of bij proefdieren geen automatische klinische werking bij mensen bewijzen, wijst dr. Makis erop dat deze vroege publicaties destijds grotendeels achter dure betaalmuren verdwenen en onbekend bleven bij het grote publiek.
Pas door de hernieuwde belangstelling voor ivermectine tijdens de COVID-pandemie raakte het onderzoek hiernaar in een stroomversnelling. Inmiddels liggen er meer dan vierhonderd gepubliceerde wetenschappelijke papers waarin de biologische mechanismen worden onderzocht. In deze laboratoriumsettings lijkt ivermectine effectief in het blokkeren van cellulaire groeisignalen, het aanpakken van kankerstamcellen en het remmen van uitzaaiingen. Middelen als mebendazol en fenbendazol werken via een andere route: Zij blokkeren de glucosetransporteurs van de tumorcel, waardoor de kankercellen in feite worden uitgehongerd. Daarnaast stimuleren zij het gen dat tumoren helpt onderdrukken (p53), dat een rol speelt bij het activeren van geprogrammeerde celdood. Dr. Makis betoogt dat omdat deze mechanismen elkaar op cellulair niveau niet bijten maar juist versterken, een combinatietherapie de potentie heeft om de tumor controle drastisch te verhogen.
De dam breekt: van anekdotes naar klinische trials.
Terwijl de medische top vasthoudt aan de gevestigde standaarden, hebben tienduizenden kankerpatiënten wereldwijd het heft in eigen handen genomen. Online steungroepen op sociale media groeiden in korte tijd uit tot meer dan 150.000 leden die succesverhalen en doseringen deelden, alvorens zij door platformen als Facebook hardhandig werden gecensureerd. De praktijkresultaten zijn echter niet langer te negeren; oncologen zien in hun spreekkamers geregeld patiënten die tegen alle statistische verwachtingen in opmerkelijk opknappen, dikwijls omdat ze achter de rug van hun arts om experimenteren met deze goedkope middelen.
Deze onstuitbare onderstroom van ervaringsverhalen heeft inmiddels geleid tot een opmerkelijke politieke ontwikkeling in de Amerikaanse staat Florida. Onder impuls van gouverneur Ron DeSantis en diens echtgenote Casey DeSantis is via het Florida Cancer Innovation Fund tientallen miljoenen dollars aan publiek onderzoeksgeld vrijgemaakt om deze herbestemde medicijnen eindelijk aan formele humane tests te onderwerpen. Waar er voorheen nog slechts twee klinische trials met ivermectine liepen, is dat aantal inmiddels opgelopen tot zes.
Hoewel de American Cancer Society in mei 2026 nogmaals officieel heeft verklaard dat ivermectine niet is goedgekeurd als kankerbehandeling en dat grootschalig klinisch bewijs ontbreekt, schetsen de eerste data uit kleinere, internationale onderzoeken volgens dr. Makis een hoopvol beeld. Hij verwijst naar een klinische fase 3-trial in Egypte onder patiënten met uitgezaaide dikkedarmkanker. Bij de groep die louter chemotherapie en gerichte therapie ontving, verslechterde de situatie bij 70 procent van de patiënten binnen drie maanden. Bij de groep waar simpelweg het spotgoedkope mebendazol aan de behandeling werd toegevoegd, vertoonde volgens de onderzoeksdata slechts 15 procent een verslechtering. De ziekte werd bij de overgrote meerderheid gestabiliseerd of nam in omvang af. Daarnaast toonde een prospectieve studie onder tweehonderd kankerpatiënten door de bekende Amerikaanse arts Peter McCullough een totale klinische effectiviteit van 84 procent, variërend van tumorreductie tot het verdwijnen van hevige kankerpijn.
Het tragische lot van de gelovigen.
Dat het blind vertrouwen op de gevestigde medische orde een complex en soms tragisch verloop kent, illustreert het veelbesproken praktijkgeval van striptekenaar Scott Adams, de maker van Dilbert. Na zijn diagnose met agressieve prostaatkanker zocht hij aanvankelijk contact met onafhankelijke onderzoekers en overwoog hij een protocol met ivermectine. Volgens de reconstructie van dr. Makis praatten zijn behandelende oncologen dit echter resoluut uit zijn hoofd en overtuigden hem ervan dat het om onwetenschappelijke kwakzalverij ging. Adams capituleerde en legde zijn lot volledig in handen van het reguliere medische establishment.
Zestien maanden lang volgde hij plichtsgetrouw de nieuwste protocollen van de reguliere oncologie, terwijl zijn medische situatie zienderogen verslechterde. Pas in de absolute eindfase, toen hij via sociale media wanhopig om hulp smeekte omdat de kliniek zijn behandelingen staakte, realiseerde hij zich de bittere realiteit. Adams overleed niet veel later. De nasleep is eveneens veelzeggend voor de diepe polarisatie binnen de medische wereld: dr. Makis werd er naderhand door reguliere artsen publiekelijk van beschuldigd Adams te hebben gedood door zijn reguliere zorg te ‘vertragen’, een zware beschuldiging die dr. Makis stellig weerspreekt, aangezien hij benadrukt dat Adams juist tot het einde toe uitsluitend de reguliere adviezen bleef opvolgen.
Een onafwendbare kanteling in de zorg?
Ondanks de felle repressie, de juridische intimidatie van kritische artsen en de hardnekkige tegenwerking van apothekers die weigeren legitieme recepten uit te schrijven, lijkt er een barst in de oncologische dam te ontstaan. De resultaten van de eerste humane trials in Florida en Californië worden binnen enkele maanden verwacht, en de plannen voor grootschalige studies bij kinderen met agressieve kankervormen liggen reeds op de tekentafel.
De medische wetenschap staat voor een fundamentele keuze: blijft zij vasthouden aan een rigide, winstmaximaliserend model, of durft zij de preklinische feiten onbevooroordeeld te toetsen in grootschalig menselijk onderzoek? Kankerpatiënten wachten de bureaucratische consensus in elk geval niet langer af; zij kopen hun medicijnen desnoods over de grens voor een paar dubbeltjes per pil. Mochten de aankomende klinische trials de visie van dr. Makis bevestigen, dan is het paardenmiddel hard op weg om de ultieme lakmoesproef te worden voor de geloofwaardigheid van onze moderne geneeskunde. Want als een medicijn van een paar cent in de praktijk effectiever blijkt te zijn dan een inferno van honderdduizenden dollars, verliest de farmaceutische industrie niet alleen haar marktwaarde, maar stort het complete fundament onder haar huidige verdienmodel in.■
Journalistieke verantwoording & bronvermelding.
Dit achtergrondartikel is exclusief gebaseerd op een diepgravende casusanalyse en de gedocumenteerde standpunten van medische pioniers in het onafhankelijke onderzoek naar herbestemde medicijnen. De kern van de data en de kwalitatieve reconstructies in dit stuk zijn direct herleidbaar tot de volgende primaire journalistieke bron:
- Hoofdbron: Redacted News Podcast (uitzending d.d. 16 oktober 2026), gepresenteerd door voormalig Fox News-anker Clayton Morris.
- Centrale expert: Dr. William Makis, nucleair geneeskundige en auteur van meer dan 110 wetenschappelijke papers, die in deze uitzending uitgebreid werd geïnterviewd over de klinische evolutie van antiparasitaire middelen bij kankerbehandelingen (0:36).
Gebruikte datapunten en reconstructies:
- De casus Susie Wiles: De beschrijving van de borstkankerbehandeling en het traditionele regime aan de Mayo Clinic is gebaseerd op de publieke onthullingen van Wiles in USA Today, zoals geanalyseerd en becommentarieerd door dr. Makis (1:52).
- Statistieken overlevingskansen: Het genoemde percentage van 2 tot 3 procent betreffende de vijfjaarsbijdrage van traditionele chemotherapie aan de overleving van kankerpatiënten in de VS en Australië is afkomstig uit de historische metastudie die in het interview wordt aangehaald door epidemioloog Nicholas Hulscher van de McCullough Foundation (3:42).
- Klinische trial Egypte (Fase 3): De specifieke cijfers omtrent de progressievrije overleving (70% achteruitgang bij reguliere chemo vs. slechts 15% bij de toevoeging van mebendazol) zijn afkomstig uit de door dr. Makis opgedoken en gefinancierde klinische trial onder patiënten met gemetastaseerde dikkedarmkanker (18:58).
- De casus Scott Adams: De chronologische reconstructie van het ziekteverloop van de Dilbert-maker, inclusief zijn initiële consultatie met onafhankelijke artsen, zijn zestien maanden durende reguliere behandeling bij Kaiser Permanente en de daaropvolgende publieke medische controverse met dr. Nicole Saphier, is exact overgenomen uit de getuigenis van dr. Makis (46:58).
- Financiering Florida: De toewijzing van minstens 60 miljoen dollar aan publiek onderzoeksgeld via het Florida Cancer Innovation Fund voor het opzetten van humane klinische trials naar ivermectin, mebendazol en fenbendazol is direct herleidbaar tot de officiële wetgevingsinitiatieven van gouverneur Ron DeSantis en Casey DeSantis (12:28).
Disclaimers en hoor en wederhoor: De in het artikel genoemde waarschuwingen dat ivermectine op dit moment door de medische gevestigde orde niet officieel is goedgekeurd of erkend als primaire kankerbehandeling, en dat laboratoriumsucces (in vitro) niet direct gelijkstaat aan bewezen klinische effectiviteit bij mensen, zijn conform de officiële richtlijnen van de American Cancer Society en de FDA geïntegreerd om de journalistieke objectiviteit en distantie te waarborgen. Dit artikel dient nadrukkelijk te worden gelezen als een weergave van een kritisch oncologisch debat en niet als individueel medisch advies.
