Het begint niet met afstandelijke formuleringen of juridisch taalgebruik, maar met een persoonlijke aanhef: “dear bill”. In een e-mail gedateerd 18 juli 2013 richt Jeffrey Epstein zich rechtstreeks tot Bill Gates. Wat volgt is een lange, ononderbroken tekst waarin Epstein beschrijft hoe volgens hem een vriendschap van meer dan zes jaar, een professionele samenwerking en zijn reputatie binnen korte tijd zijn afgebroken. Deze e-mail, later besproken in een YouTube-fragment van The Young Turks en onder de aandacht gebracht via een tweet van James Goddard, vormt een zeldzaam inkijkje in wat er volgens Epstein achter gesloten deuren is gezegd en afgesproken.
Epstein opent met verbazing en ongeloof. Hij schrijft dat hij niet kan bevatten dat Gates ervoor heeft gekozen hun vriendschap te negeren, een band die volgens hem in zes jaar was opgebouwd. Hij erkent expliciet dat “accidents happen”, maar stelt dat het niet het incident zelf is dat hem zo diep heeft geraakt. Het is, zo schrijft hij, de manier waarop Gates ermee is omgegaan die hem “beyond comprehension” heeft teleurgesteld. Daarmee zet Epstein direct de toon: dit is geen zakelijke evaluatie, maar een persoonlijke aanklacht, verwoord in zijn eigen woorden.
In de daaropvolgende alinea’s somt Epstein gedetailleerd op wat er volgens hem is gebeurd. Hij schrijft dat hij is ontslagen uit zijn functie. Daarbij noemt hij Larry, door hem omschreven als de PR-persoon van Gates, die hem zou hebben meegedeeld dat Epstein zich schuldig zou hebben gemaakt aan “morally inappropriate behavior”. Tegelijkertijd, zo stelt Epstein, zou hij zijn gevraagd om de “major actor” te worden in een cover-up, met als doel de reputatie van Bill Gates te beschermen — een reputatie waarvoor Gates volgens Epstein “zo hard heeft gewerkt”.
Epstein schrijft verder dat hij is gevraagd zich opnieuw te verbinden aan een geheimhoudingsverklaring en dat hem categorisch is meegedeeld dat er geen directe, voortdurende zakelijke relatie meer kon bestaan tussen hem en Gates. Dit alles, zo benadrukt hij, gebeurde zonder enige aandacht voor de gevolgen voor de publieke perceptie van zijn eigen reputatie. Hij beschrijft hoe hij voortaan zorgvuldig de waarheid zou moeten vermijden en anderen zou moeten vertellen dat Bill Gates niet met hem zou investeren. Daarbij zou hij een uitleg moeten “craften” die past bij de behoeften van Gates.
Tegelijkertijd vermeldt Epstein dat Gates wel heeft toegezegd een aanbevelingsbrief te sturen als een toekomstige werkgever daar om zou vragen. Ook schrijft hij dat Gates hem heeft verteld dat Melinda Gates erop stond dat Epstein niet meer rechtstreeks met Bill Gates mocht communiceren, tenzij Larry werd gekopieerd of fysiek aanwezig was bij het gesprek. Epstein noteert dit als feitelijke mededeling, zonder daar in dat moment verdere uitleg bij te geven.
Een belangrijk deel van de e-mail is gewijd aan wat Epstein ziet als een fundamentele tegenstrijdigheid. Hij schrijft dat Gates herhaaldelijk heeft gezegd dat Epstein zijn werk niet beter had kunnen doen en dat hij, in verhouding tot zijn bijdrage, onderbetaald was geweest. Toch zou Gates, “beyond all sense of fairness, and frankly decency”, hebben besloten dat Epstein als zogenaamd “generous” gebaar slechts mocht behouden wat al was afgesproken dat hij bezat — bepaalde investeringsstukken — en dat hij twee jaar ontslagvergoeding zou krijgen. Epstein vergelijkt deze regeling expliciet met die van Christine Turner, die hij in dezelfde zin aanduidt als “another casualty”.
Vervolgens beschrijft Epstein uitvoerig wat hij zelf zou hebben gedaan als de situatie was omgekeerd. In dat hypothetische scenario zou hij tegen Gates hebben gezegd dat het niet diens schuld was. Hij schrijft dat hij zelf aan Melinda Gates zou hebben opgebiecht wat er was gebeurd en dat hij alles binnen zijn macht zou hebben gedaan om het recht te zetten. Epstein benadrukt daarbij zijn financiële positie: hij schrijft dat hij meer geld heeft dan iemand nodig heeft en dat hij een constructie zou hebben opgezet zodat Gates niet financieel zou worden gestraft voor zijn fout.
In deze beschrijving gaat Epstein verder dan alleen algemene beloftes. Hij schetst concrete stappen: hij zou ervoor hebben gezorgd dat Gates financieel veilig zou zijn, ook al zou dat de emotionele schade niet helen. Hij zou zich, zo schrijft hij, “over backwards” hebben gebogen om ervoor te zorgen dat de volgende carrièrestap van Gates succesvol en veelbelovend zou zijn. Daarbij erkent hij expliciet de carrière die Gates volgens hem had opgegeven om zich aan te sluiten bij de Foundation, en hij schrijft dat hij zich bewust is van hoe ingrijpend deze breuk die plannen zou hebben veranderd.
Epstein maakt deze hypothetische vergelijking nog concreter door bedragen en afspraken te noemen. Hij schrijft dat hij Gates het huis zou hebben gekocht waar hij zijn hart op had gezet. Daarnaast noemt hij vijf jaar ontslagvergoeding en het uitkopen van een investeringscontract dat volgens Epstein bestond uit een belang van 30 tot 40 procent in een partnerschap van honderd miljoen dollar. Dat belang zou hij hebben afgekocht voor dertig miljoen dollar in huidige waarde, onder nader overeen te komen voorwaarden. Epstein presenteert dit alles nadrukkelijk als voorbeeld van hoe hij zelf zou hebben gehandeld.
Daartegenover zet Epstein wat hij zegt daadwerkelijk te hebben ontvangen. Volgens de e-mail was dat een “unfriendly strongly worded email”, waarin Gates hem zou hebben verteld hoe goed inzetbaar hij was, maar ook dat hij niet moest rekenen op enige significante financiële hulp in de toekomst. Epstein schrijft dat daar nog iets bovenop kwam: het verzoek om bepaalde e-mails te verwijderen. Hij noemt daarbij expliciet e-mails over een seksueel overdraagbare aandoening, een verzoek van Gates om antibiotica die heimelijk aan Melinda Gates zouden kunnen worden gegeven, en een beschrijving van het lichaam van Gates.
Daarnaast schrijft Epstein dat hem duidelijk is gemaakt dat hij niet mocht verwijzen naar een andere, niet bij naam genoemde persoon, omdat ook dat onderwerp volgens Gates “between the two of us” moest blijven. Deze passages beschrijft Epstein als verzoeken die hij, naar eigen zeggen, zonder aarzeling zou hebben ingewilligd.
In ruil daarvoor, zo schrijft hij, golden er volgens Gates duidelijke voorwaarden. Epstein zou niet langer vergaderingen met Melinda Gates mogen bijwonen. Tegelijkertijd zou hij wel hetzelfde niveau van service en toewijding moeten blijven leveren dat hij altijd had gegeven, totdat Gates klaar zou zijn om hem definitief te laten vallen, samen met hun vriendschap. Epstein sluit zijn betoog af zonder verzoenende woorden, maar met een vaststelling van hoe hij de situatie ervaart.
De e-mail eindigt met een formele vertrouwelijkheidsverklaring. Daarin staat dat de inhoud vertrouwelijk is, mogelijk onder het advocaat-cliëntprivilege valt en uitsluitend bedoeld is voor de geadresseerde. Ook wordt expliciet vermeld dat de communicatie eigendom is van Jeffrey Epstein en dat ongeautoriseerd gebruik of verspreiding verboden is.
Dit document, zoals besproken door The Young Turks en onder de aandacht gebracht via de tweet van James Goddard, bevat geen samenvatting, geen conclusies en geen oordeel, alleen de woorden van Epstein zelf, gericht aan Bill Gates. Het is een fragment uit een groter verhaal dat niet pretendeert volledig te zijn, maar dat wel vastlegt hoe één partij de breuk heeft verwoord, inclusief namen, bedragen en beschuldigingen.
En juist daarin schuilt de betekenis van deze e-mail: niet in wat er ontbreekt, maar in wat er expliciet wordt gezegd, zwart op wit, door iemand die zijn versie van de feiten wilde vastleggen, voordat ook die zou verdwijnen achter gesloten deuren.■
