Tutti Frutti: Ad Nuis over oorlog, propaganda en een zomer aan het zwemwater

Terwijl de zon hoog aan de hemel staat en het water nauwelijks wordt beroerd door een zuchtje wind, lijkt de wereld ver weg. Toch is dat slechts schijn. Aan zijn vertrouwde zwemwater neemt columnist Ad Nuis in een nieuwe aflevering van zijn vaste rubriek Tutti Frutti opnieuw de actualiteit onder de loep. In de YouTube-reportage van De Andere Krant, gepubliceerd op 30 juli 2026, wisselen zomerse taferelen, muziek, persoonlijke herinneringen en geopolitieke beschouwingen elkaar in hoog tempo af. De rode draad is duidelijk: achter de rust van de Nederlandse zomer ziet Nuis een wereld die volgens hem wordt gedomineerd door propaganda, oorlog en politieke controle.

“Hier aan mijn zwemwater. Heel aardig weer,” opent hij zijn column. De fraaie zomerdagen vormen voor hem een welkom contrast met de gebeurtenissen die dagelijks het nieuws beheersen. Zoals vrijwel iedere zomer probeert hij zich af te sluiten van wat hij omschrijft als “alle leugens, bedrog, propaganda en oorlogen”. Hij denkt daarbij terug aan zijn inmiddels overleden oom Kor, die op verjaardagen steevast opmerkte dat het zijn tijd wel zou duren. “Was het maar altijd zomer,” verzucht Nuis.

Muziek vormt in die zomerse dagen zijn toevluchtsoord. Zijn afspeellijst loopt uiteen van Dusty Springfield en Otis Redding tot The Chi-Lites met het nummer Soldier Boy. Daarnaast luistert hij naar muziek uit Iran, Rusland en Groenland. Vooral de Groenlandse metalzanger Jernblot weet indruk op hem te maken. De artiest wordt door Nuis omschreven als een enorme reus met een zwaard en een lange baard, die door eindeloze sneeuwlandschappen rent. De beelden brengen hem op een geopolitieke gedachte. “Als ik Trump was, zou ik mij zorgen maken of Groenland geen tweede Iran wordt.”

De zomerweek staat volgens Nuis ook in het teken van overlijden. Zowel bekende als onbekende personen passeren de revue. Onder hen noemt hij scheidsrechter Diepering, acteur Kees Geel, de 24-jarige Maastrichtse volkszanger Jassine Dupont en de Amerikaanse senator Lindsay Graham. Op zijn kenmerkende, ironische wijze vat hij de verschillende doodsoorzaken samen: zelfmoord, een hartaanval, een onbekende oorzaak of mogelijk een supersonische Russische raket die een Oekraïense dronefabriek trof. Zijn afsluitende oordeel bestaat uit één woord: “Karma.”

Terwijl de wereld volgens hem steeds verder ontspoort, blijft het aan zijn watertje opvallend rustig. Hij spuit zijn mantelzorgauto opnieuw in de lak, koopt in een plaatselijke galerie een schilderij met de titel De fotograaf en bereidt hamburgers van de boer op een Big Jeff-wegwerpbarbecue van de Action. Zelfs dat alledaagse tafereel krijgt bij Nuis een politieke lading. De verkoolde resten van de barbecue doen hem denken aan een Patriot-luchtafweersysteem van Oekraïne dat volgens hem door Rusland werd vernietigd.

Vanuit die luchtige observatie schakelt hij vrijwel moeiteloos over naar de oorlog in Oekraïne. Volgens Nuis schetsen westerse media een beeld dat steeds verder af komt te staan van de werkelijkheid. Hij wijst daarbij op berichtgeving waarin Rusland op instorten zou staan en Oekraïne de oorlog aan het winnen zou zijn. Dat beeld noemt hij propaganda.

Volgens Nuis kent iedere oorlog uiteindelijk slechts één winnaar: de wapenindustrie, aangevuld met bankiers en financiers. Daarbij haalt hij een uitspraak van zijn grootmoeder aan: “De armen de lijken, de rijken de poen.” Die woorden, zegt hij, kregen extra betekenis omdat zij beide wereldoorlogen had meegemaakt.

In zijn analyse staat ook de recente wisseling aan de top van het Oekraïense ministerie van Defensie centraal. Hij wijst op het vertrek van minister Fedorov, die volgens hem bekendstond als het “dronegenie”. Drones worden volgens Nuis al geruime tijd gepresenteerd als de beslissende gamechanger van de oorlog, maar hij ziet dat anders. Ze leveren spectaculaire beelden op van explosies en rookwolken boven Russische steden, maar veranderen volgens hem niets aan de militaire verhoudingen aan het front.

Sterker nog, hij stelt dat de aanvallen averechts werken. In plaats van zich tegen president Vladimir Poetin te keren, zouden veel Russen juist een hardere aanpak van Oekraïne eisen. Volgens Nuis zijn de gevolgen daarvan inmiddels zichtbaar rond Kiev en bij de blokkade van de haven van Odessa. Oorlog, zo benadrukt hij, wordt uiteindelijk niet beslist door propaganda of drones, maar door de situatie aan het front. “Oorlog is lelijk. Oorlog is bloederig en wordt beslist aan het front.”

Volgens de columnist raken de motivatie en de beschikbare manschappen in Oekraïne uitgeput. Hij stelt dat miljoenen mannen het land hebben verlaten richting Rusland of het Westen en dat velen weigeren nog langer te vechten. In zijn ogen is de oorlog uitgegroeid tot een proxyconflict waarin de Verenigde Staten en de NAVO hun eigen geopolitieke belangen nastreven. De overtuiging dat Oekraïne de oorlog alsnog kan winnen, noemt hij een illusie die volgens hem kunstmatig in stand wordt gehouden om de stroom van miljarden aan financiële steun voort te zetten.

“Met nieuws en waarheidsvinding heeft het niets te maken,” concludeert Nuis. “Daarvoor moet u bij uw kleine columnist aan zijn watertje zijn.” Daarmee slaat hij de brug naar het tweede deel van zijn column, waarin gezondheid, overheidsbeleid, PFAS, de coronacommissie en de spanningen rond Iran de revue passeren.

Volgens Nuis is de roep om onderhandelingen inmiddels veelzeggend. Hij wijst erop dat Oekraïne en de westerse bondgenoten de afgelopen maanden steeds vaker aandringen op een staakt-het-vuren. Dat roept bij hem een fundamentele vraag op. Als Rusland werkelijk op instorten staat en Oekraïne de oorlog overtuigend zou winnen, waarom wordt Moskou dan niet tot overgave gedwongen? Volgens Nuis laat juist die ontwikkeling zien dat de werkelijkheid aan het front afwijkt van het beeld dat dagelijks via de media wordt verspreid.

Na de geopolitiek keert de rust aan zijn zwemwater weer even terug. Iedere middag schenkt hij zichzelf een paar glazen wodka in, gecombineerd met verse mango, wilde perzik, aardbeien en reuzenkersen. Lang duurt dat onbezorgde moment volgens hem echter niet, want ook hier ziet hij de overheid steeds nadrukkelijker ingrijpen.

Ad verwijst naar het advies van de Gezondheidsraad, waarin wordt gewaarschuwd dat elk niveau van alcoholgebruik het risico op zeven vormen van kanker verhoogt. De raad pleit onder meer voor prijsverhogingen om het alcoholgebruik terug te dringen. Volgens Nuis past dit in een bredere ontwikkeling waarin de overheid zich steeds intensiever bemoeit met de persoonlijke levenssfeer. “Gij zult niet genieten” noemt hij het motto van de overheid. Iedere sigaret, ieder glas wijn en uiteindelijk zelfs een eenvoudig patatje oorlog zouden volgens hem onderwerp worden van ontmoedigingsbeleid, terwijl echte oorlogen volgens hem onverminderd doorgaan. Tegelijkertijd trekt hij een vergelijking met het coronabeleid en de vaccinatiecampagnes, die volgens hem destijds juist actief werden aangemoedigd.

Zijn blik verschuift vervolgens naar een ander gezondheidsonderwerp dat volgens hem veel minder aandacht krijgt. Hij verwijst naar onderzoek van het RIVM onder 1.600 vrouwen waaruit zou blijken dat moedermelk in één op de vijf gevallen een verhoogde concentratie PFAS bevat. Vooral zuigelingen zouden daar extra gevoelig voor zijn. Volgens de aangehaalde onderzoekers kunnen moeders daar tijdens de periode van borstvoeding nauwelijks nog iets aan veranderen. Dat nieuws noemt Nuis illustratief voor een samenleving waarin volgens hem steeds nieuwe gezondheidsproblemen aan het licht komen, terwijl eerdere crises alweer uit het collectieve geheugen verdwijnen. “Gelukkig is het hantavirus voorbij,” merkt hij met hoorbare ironie op.

Ook maatschappelijke ontwikkelingen krijgen een plaats in zijn zomerse overpeinzingen. Nuis zet vraagtekens bij de normen die volgens hem steeds vaker worden gehanteerd. Hij verwijst naar vrouwelijke atleten die hun gespierde billen niet meer zouden mogen tonen omdat dit als te seksistisch wordt beschouwd, terwijl dragqueens volgens hem wel op kleuterscholen kunnen voorlezen en zichtbaar aanwezig zijn tijdens Pride-evenementen. De ontwikkelingen noemt hij een voorbeeld van “verdeel en heers”, waarbij hij zich afvraagt wie dergelijke maatschappelijke keuzes eigenlijk maakt. Volgens hem moet er ergens “in een obscure toren in Den Haag” een afdeling bestaan die voortdurend nieuwe maatschappelijke tegenstellingen creëert.

Vervolgens haalt Nuis een persoonlijke briefwisseling aan met de parlementaire coronacommissie. Op 28 juni stuurde hij een e-mail waarin hij de commissie opriep om Willem Engel en Jeroen Pols onder ede te horen tijdens de openbare verhoren. Enkele weken later ontving hij antwoord. De commissie liet weten dat na een uitgebreid vooronderzoek keuzes waren gemaakt over de genodigden en dat beide namen uiteindelijk niet waren opgenomen in het programma. Hoewel de aanbeveling werd gewaardeerd, bleef de beslissing ongewijzigd. Nuis reageerde daarop met een korte vervolgmail waarin hij liet weten het jammer te vinden dat geen inhoudelijke motivatie werd gegeven voor het besluit.

In het laatste deel van zijn column richt Nuis zijn aandacht op Iran en de internationale politiek. Hij wijst op de miljoenen Iraniërs die volgens hem begin juli de straat op gingen voor de begrafenis van ayatollah Ali Khamenei, die volgens zijn relaas eerder dat jaar samen met familieleden om het leven kwam door een Amerikaans-Israëlische raketaanval. Westerse media omschreven die massale rouw volgens hem als propaganda of als een door de overheid georganiseerde manifestatie. Nuis ziet dat anders. Volgens hem zouden dergelijke mensenmassa’s onmogelijk bijeen kunnen worden gehouden wanneer de bevolking zich massaal tegen de regering had gekeerd.

Daarna haalt hij uitspraken aan van Donald Trump. Zo verwijst hij naar een opmerking waarin Trump stelde dat de Iraanse leiders zich op één locatie bevonden en in één klap uitgeschakeld konden worden. Ook noemt Nuis Trumps optreden tijdens de NAVO-top, waar hij F-35-gevechtsvliegtuigen aan Turkije verkocht, Spanje een “vreselijke bondgenoot” noemde, Groenland opnieuw als toekomstig Amerikaans grondgebied omschreef en de overeenkomst met Irak beëindigde. Daarnaast citeert hij Trumps harde woorden over Iran: “Iraniërs zijn zieke mensen. Het is tuig. Het is tijdverspilling om met ze te onderhandelen.” Met een vleugje zwarte humor besluit Nuis dat opperleider Ali Khamenei zich daarop in zijn graf zou hebben omgedraaid.

Daarmee komt een einde aan een nieuwe aflevering van Tutti Frutti. Zoals vaker voert Ad Nuis zijn publiek in ruim tien minuten langs een bonte verzameling van onderwerpen: van zomerse rust aan een Nederlands zwemwater tot oorlog in Oekraïne, van gezondheid en PFAS tot Iran, Trump en de coronacommissie. Juist die afwisseling vormt het handelsmerk van de column. Persoonlijke anekdotes, satire, politieke observaties en maatschappijkritiek lopen voortdurend in elkaar over. Aan zijn watertje blijft de zomer onverstoorbaar voortduren, terwijl de wereld daarbuiten volgens Ad Nuis in hoog tempo blijft veranderen.■ Bron: De andere krant Column Ad Nuis