Woede bij Amerikaans consulaat na aanval op Venezuela.

Cartoonachtige illustratie van een demonstratie bij het Amerikaanse consulaat, met sprekers, protestborden, Venezolaanse vlag, militaire symbolen en olie-industrie als verbeelding van protest tegen Amerikaanse inmenging in Venezuela.

Voor het Amerikaanse consulaat in Amsterdam verzamelen zich honderden demonstranten. Spandoeken omhoog, leuzen door de straat, applaus na elke uitgesproken zin. De aanleiding is de recente aanval van de Verenigde Staten op Venezuela en de ontvoering van president Nicolás Maduro. Wat hier wordt gezegd, klinkt fel, maar wordt door de aanwezigen gebracht als een feitelijke constatering van wat zij zien gebeuren.

In de YouTube-video van Left Laser, waarin journalist Bob Scholte in gesprek gaat met demonstranten, wordt duidelijk waarom mensen naar het consulaat zijn gekomen. Zij spreken over bombardementen op Caracas, over het ontvoeren van de Venezolaanse president en over een situatie waarin de Verenigde Staten zouden hebben aangekondigd Venezuela zelf te gaan besturen. Eén van de aanwezigen noemt het “niets minder dan terrorisme” en vergelijkt de gebeurtenissen met “Irak 2.0”.

Meerdere demonstranten geven aan dat zij hier staan om te laten weten dat zij niet achter de Amerikaanse inval op Venezuela staan. Er wordt expliciet uitgesproken dat men wil dat de Nederlandse overheid zich uitspreekt tegen deze inval. Solidariteit met het Venezolaanse volk staat centraal. Volgens de sprekers gaat het om een aanval die wordt gezien als een uiting van Amerikaans imperialisme, gericht tegen de soevereiniteit van Venezuela.

In het gesprek komt ook de politieke context aan bod. Er wordt uitgelegd dat Venezuela sinds 1999 wordt bestuurd door een brede coalitie van politieke partijen, vakbonden en buurtorganisaties. Deze beweging zou diep geworteld zijn in de samenleving en tot op heden regeren. Maduro wordt daarbij beschreven als democratisch gekozen, al wordt ook benoemd dat verkiezingen controversieel waren omdat een oppositieleider niet mocht deelnemen, een beslissing van de kiesraad. Tegelijk wordt gesteld dat dit een interne Venezolaanse kwestie is die niet door buitenlandse militaire inmenging opgelost zou moeten worden.

De achtergrond van Maduro komt eveneens ter sprake. Hij wordt omschreven als geen communist, maar wel als iemand met een sociaal programma, die het land door boycots en blokkades heen heeft geholpen. Zijn verleden als buschauffeur wordt genoemd als symbool van een arbeider die deel is geworden van de regerende klasse. Volgens de demonstranten is dat juist wat weerstand oproept bij voormalige, meer geprivilegieerde lagen van de Venezolaanse samenleving en bij buitenlandse belangen.

Ook wordt gesproken over de rol van olie en grondstoffen. In de video wordt een fragment getoond waarin wordt gesproken over grote Amerikaanse oliebedrijven die miljarden zouden investeren in infrastructuur. Demonstranten koppelen dit aan een patroon waarin, naar hun zeggen, grondstoffen van andere landen ten goede komen aan grote Amerikaanse bedrijven. Daarbij worden eerdere Amerikaanse militaire interventies genoemd, waaronder Irak, waar volgens hen minstens een miljoen doden zijn gevallen.

De Nederlandse politiek krijgt eveneens aandacht. Demonstranten merken op dat zij geen uitgesproken veroordeling horen vanuit Nederland en noemen dat typisch wanneer de Verenigde Staten betrokken zijn. Nederland zou volgens hen alleen een aanval afkeuren als die niet in het belang van Amerika is. Daarbij wordt gewezen op de nauwe banden met de NAVO en op de aanwezigheid van internationale rechtsinstituten in Den Haag. Als Nederland waarde hecht aan internationaal recht, zo klinkt het, zou het zich hierover moeten uitspreken.

De toon van de bijeenkomst is kritisch, soms scherp, maar steeds gepresenteerd als een beschrijving van wat volgens de sprekers feitelijk gebeurt. De video eindigt met de oproep van Left Laser om onafhankelijke journalistiek te steunen, zonder advertenties of subsidies, als tegengeluid in het medialandschap.

Wat overblijft na het bekijken van de beelden, is het beeld van een groep mensen die zich verzamelt rond één overtuiging: dat de gebeurtenissen in Venezuela niet los gezien kunnen worden van macht, belangen en soevereiniteit. Hun woorden echoën tegen de muren van het consulaat, in de overtuiging dat vastleggen wat er gezegd wordt soms al een vorm van verzet is.■

Bron: Left Laser: De aanval van oorlogspresident Trump.

Cartoonachtige illustratie van een demonstratie bij het Amerikaanse consulaat, met sprekers, protestborden, Venezolaanse vlag, militaire symbolen en olie-industrie als verbeelding van protest tegen Amerikaanse inmenging in Venezuela.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *