Het is een koude januaridag in Davos wanneer de Amerikaanse president het woord neemt voor een zaal vol wereldleiders, CEO’s, investeerders en beleidsmakers. De setting is vertrouwd, de toon direct. Al in de eerste minuten maakt hij duidelijk dat hij niet gekomen is om te nuanceren of te verzoenen, maar om een balans op te maken van zijn eerste jaar terug in het Witte Huis. Wat volgt is een lange, uitgesproken en gedetailleerde toespraak waarin economie, energie, migratie, geopolitiek en nationale veiligheid elkaar in hoog tempo afwisselen. De volledige rede, gepubliceerd door Rebel News, vormt een compact maar veelomvattend overzicht van hoe de president zelf de staat van de wereld, en vooral die van de Verenigde Staten, ziet.
Hij begint met een terugblik. Exact één jaar na zijn inauguratie, zo stelt hij, bevindt Amerika zich midden in wat hij omschrijft als de snelste en meest dramatische economische ommekeer uit de geschiedenis van het land. De economie groeit explosief, investeringen stijgen, inkomens gaan omhoog en inflatie is volgens hem verslagen. De ooit “open en gevaarlijke” zuidgrens is naar eigen zeggen gesloten en vrijwel ondoordringbaar. Dat alles samen noemt hij een economische wedergeboorte die niet alleen de Verenigde Staten ten goede komt, maar de hele wereld.
De vergelijking met zijn voorganger komt al snel. Onder de vorige regering, zo zegt hij, werd Amerika geteisterd door stagflatie: lage groei gecombineerd met hoge inflatie. Een situatie die hij omschrijft als een recept voor ellende en verval. Eén jaar later presenteert hij het tegenovergestelde beeld: kerninflatie van 1,6 procent over de afgelopen drie maanden en een verwachte economische groei van meer dan vijf procent in het vierde kwartaal. Cijfers die volgens hem door vrijwel niemand waren voorspeld, behalve door hemzelf.
De president noemt concrete resultaten. Sinds de verkiezingen heeft de aandelenmarkt volgens zijn woorden 52 recordstanden bereikt, goed voor een toename van negen biljoen dollar aan waarde in pensioenfondsen en spaargelden. Meer dan 1,2 miljoen mensen zouden van voedselbonnen af zijn gegaan. Waar in vier jaar tijd minder dan één biljoen dollar aan nieuwe investeringen werd aangetrokken, spreekt hij nu over toezeggingen ter waarde van achttien tot mogelijk twintig biljoen dollar. “Nooit eerder gedaan door welk land dan ook,” zegt hij.
Vanuit dat economisch succes verbindt hij een bredere boodschap. De Verenigde Staten zijn volgens hem opnieuw de motor van de wereldeconomie. Wanneer Amerika groeit, groeit de wereld mee. Dat was altijd zo, en dat is nu opnieuw het geval. Hij benadrukt dat deze groei niet het resultaat is van toeval, maar van een bewuste breuk met wat hij het heersende westerse dogma noemt: steeds hogere overheidsuitgaven, massamigratie en afhankelijkheid van buitenlandse importen.
Dat model, zo betoogt hij, heeft geleid tot recordtekorten, verlies van industrie en een ongekende migratiestroom. In plaats daarvan kiest zijn regering voor herindustrialisatie, goedkope energie en nationale productie. Energiecentrales worden geopend in plaats van gesloten, windmolens afgebroken in plaats van gebouwd. Bureaucraten worden ontslagen, belastingen voor binnenlandse producenten verlaagd en importheffingen verhoogd om schade uit het verleden te compenseren.
In één jaar tijd zouden 270.000 federale banen zijn geschrapt, de grootste afname sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. Overheidsuitgaven zijn met honderd miljard dollar verlaagd en het begrotingstekort met 27 procent teruggebracht. Tegelijkertijd zijn belastingen drastisch verlaagd, met onder meer geen belasting op fooien, overuren en sociale zekerheid voor ouderen. Bedrijven kunnen nieuwe investeringen volledig en onmiddellijk afschrijven, wat volgens de president leidt tot een golf van fabrieksbouw en productie die terugkeert naar Amerika.
Ook de handelsbalans komt uitgebreid aan bod. Waar de Verenigde Staten jaarlijks meer dan een biljoen dollar verloren door het handelstekort, zou dat tekort nu met 77 procent per maand zijn verminderd. Exporten zijn gestegen, staalproductie neemt fors toe en de bouw van nieuwe fabrieken ligt 41 procent hoger dan voorheen. Tegelijkertijd spreekt hij over nieuwe handelsakkoorden die samen goed zijn voor 40 procent van de Amerikaanse handel, met onder meer Europese landen, Japan en Zuid-Korea.
Energie vormt een centraal thema in de toespraak. De president stelt dat hij een einde heeft gemaakt aan beleid dat prijzen opdreef en banen naar het buitenland joeg. De Amerikaanse olie- en gasproductie bereikt recordhoogtes, terwijl benzineprijzen in veel staten onder de 2,50 dollar per gallon zijn gezakt. Hij wijst op nieuwe nucleaire initiatieven en benadrukt dat kernenergie volgens hem veiliger en goedkoper is geworden dan ooit. Daarnaast claimt hij dat de Verenigde Staten wereldwijd vooroplopen in kunstmatige intelligentie, mede doordat grote bedrijven toestemming hebben gekregen hun eigen energievoorziening te bouwen.
No Borders, No Climate Hoax
In zijn toespraak in Davos keert de president expliciet terug naar twee thema’s die hij ziet als fundamenteel voor economisch herstel en nationale veiligheid: migratie en klimaatbeleid. Deze punten worden door hem niet als losse beleidskeuzes gepresenteerd, maar als een bewuste breuk met wat hij beschrijft als het dominante beleid van de afgelopen jaren in de Verenigde Staten en Europa.
Geen open grenzen
Volgens de president was een van de grootste problemen van de vorige Amerikaanse regering het openstellen van de grenzen. Hij stelt dat deze open grens leidde tot ongecontroleerde migratie, hogere kosten voor de overheid en druk op huisvesting, sociale voorzieningen en veiligheid. In Davos zegt hij dat deze situatie volledig is omgekeerd. De grens is naar eigen zeggen gesloten en “virtually impenetrable”.Hij koppelt deze maatregel direct aan economische en sociale effecten. Minder migratie betekent volgens hem minder druk op de woningmarkt, lagere overheidsuitgaven aan uitkeringen en een daling van criminaliteit. Ook benadrukt hij dat de Verenigde Staten in 2025 voor het eerst in vijftig jaar te maken hadden met netto terugkeer: meer mensen verlieten het land dan dat er binnenkwamen. Daarbij noemt hij expliciet dat het ging om mensen met een criminele achtergrond die zijn uitgezet.
In zijn woorden zijn sterke grenzen een voorwaarde voor een sterke staat. Zonder controle over wie het land binnenkomt, zo stelt hij, zijn economische groei en sociale stabiliteit niet houdbaar.
Geen klimaathoax
Het tweede punt dat hij nadrukkelijk aanhaalt, is het klimaat- en energiebeleid. De president spreekt herhaaldelijk over wat hij noemt de “Green New Scam”. Daarmee doelt hij op beleid dat volgens hem betaalbare energie vervangt door dure en inefficiënte alternatieven. Hij verwijt eerdere regeringen en Europese landen dat zij energiecentrales sloten, zwaar inzetten op windmolens en daarmee prijzen opdreven terwijl productie en industrie verdwenen.In Davos stelt hij dat zijn regering deze koers volledig heeft verlaten. In plaats van het sluiten van energiecentrales worden ze heropend, en nieuwe olie-, gas- en kernenergieprojecten goedgekeurd. Windmolens worden volgens hem niet langer toegestaan en in sommige gevallen zelfs verwijderd. Hij koppelt dit direct aan lagere energieprijzen, herindustrialisatie en economische groei.
Ook Europa wordt in dit kader genoemd. De president wijst op dalende elektriciteitsproductie en stijgende prijzen in landen die ver zijn gegaan in de energietransitie. Deze ontwikkelingen presenteert hij als waarschuwing voor wat er gebeurt wanneer energiebeleid wordt gebaseerd op ideologie in plaats van beschikbaarheid en betaalbaarheid.
Samenhang tussen beide thema’s
In de toespraak worden open grenzen en klimaatbeleid niet los van elkaar behandeld. De president presenteert ze als onderdelen van één bredere visie waarin nationale soevereiniteit, economische zelfstandigheid en energiezekerheid centraal staan. Volgens hem hebben zowel massamigratie als duur energiebeleid geleid tot lagere groei, hogere kosten en maatschappelijke spanningen.Door deze koers te verlaten, zo stelt hij, heeft de Verenigde Staten in korte tijd economische stabiliteit en groei weten te herstellen. Dat is de boodschap die hij in Davos uitdraagt aan wereldleiders: sterke grenzen en betaalbare energie zijn volgens hem geen obstakels voor vooruitgang, maar juist de voorwaarden ervoor.
Europa komt meermaals ter sprake, vaak in kritische bewoordingen. Hij noemt Duitsland en het Verenigd Koninkrijk als voorbeelden van landen die door hun energiebeleid minder elektriciteit produceren tegen hogere kosten. Windmolens worden daarbij expliciet genoemd als verlieslatend en landschapsverstorend. Volgens de president zijn de gevolgen zichtbaar: lagere groei, lagere levensstandaard, dalende geboortecijfers en grotere afhankelijkheid van buitenlandse machten.
Vanuit die analyse verschuift hij naar geopolitiek. Europa is volgens hem een bondgenoot die sterk moet zijn, niet verzwakt. Dat brengt hem bij Groenland, een onderwerp dat hij aanvankelijk buiten de speech wilde laten maar toch bespreekt. Hij stelt dat alleen de Verenigde Staten in staat zijn het eiland te verdedigen en wijst op historische precedenten uit de Tweede Wereldoorlog. Groenland ligt volgens hem strategisch tussen de VS, Rusland en China en vormt daarmee een kernbelang voor de nationale en internationale veiligheid. Om die reden zegt hij directe onderhandelingen te willen starten over de verwerving van het gebied.
Ook de NAVO krijgt aandacht. De president herhaalt dat de Verenigde Staten jarenlang onevenredig veel hebben bijgedragen aan het bondgenootschap. Volgens hem heeft hij NAVO-landen ertoe gebracht hun defensie-uitgaven te verhogen van twee naar vijf procent van het bbp. Tegelijkertijd vraagt hij zich hardop af of de alliantie de VS in gelijke mate zou steunen in geval van nood.
De oorlog in Oekraïne wordt door hem omschreven als een tragedie die nooit had mogen beginnen. Hij spreekt over enorme aantallen slachtoffers en benadrukt dat zijn inzet gericht is op het stoppen van het bloedvergieten. Hij zegt met zowel de Russische als de Oekraïense president te spreken en noemt het beëindigen van de oorlog een morele noodzaak, niet een strategisch voordeel.
In het binnenland richt hij zich op de kosten van levensonderhoud. Medicijnprijzen zouden door een “most favored nation”-beleid met tot 90 procent dalen. Hypotheekrentes zijn volgens hem voor het eerst in jaren onder de zes procent gezakt. Grote institutionele beleggers mogen geen eengezinswoningen meer kopen, omdat huizen volgens hem voor mensen zijn, niet voor bedrijven. Daarnaast pleit hij voor een tijdelijke maximale rente van tien procent op creditcards om huishoudens ademruimte te geven.
Aan het einde van zijn toespraak keert hij terug naar zijn kernboodschap. Economische kracht is nationale veiligheid. Sterke grenzen, een sterke economie en energieonafhankelijkheid vormen volgens hem de basis voor vrede en stabiliteit. De Verenigde Staten, zo stelt hij, zijn sterker dan ooit tevoren en vastbesloten die positie te behouden.
Het is een toespraak zonder omwegen, vol cijfers, vergelijkingen en historische verwijzingen. Of men het ermee eens is of niet, de boodschap is helder: dit is hoe de president zijn eerste jaar ziet, en dit is de koers die hij de wereld voorhoudt. In Davos klinkt daarmee geen voorzichtig diplomatiek betoog, maar een zelfverzekerde verklaring van macht en richting, een signaal dat Amerika, in zijn eigen woorden, terug is op het wereldtoneel en niet van plan is gas terug te nemen.■
