BRUSSEL – Soms is er maar één stem nodig om een heel gebouw stil te krijgen. Vorige week gebeurde dat in het Europees Parlement, toen de Slowaakse Europarlementariër Milan Mazurek opstond, zijn papieren neerlegde en met zichtbare vastberadenheid iets zei wat velen al jaren fluisteren.
Hij ademde diep in, keek de zaal rond en sprak de nu al iconische openingszin:
“Stop met je groene oplichterij. Je liegt tegen de mensen.”
Het was geen slip of the tongue. Geen provocatie om aandacht te trekken. Het was een frontale aanval op een beleid dat volgens Mazurek, en volgens een groeiend deel van de Europese bevolking, volledig ontspoord is. En daarover liet hij geen enkele twijfel bestaan. Hij vervolgde:
“Niemand redt hier de planeet terwijl jullie gewone auto’s met verbrandingsmotoren voor EU-burgers verbieden en hun leven fors duurder maken met extra belastingen en emissievergunningen, ook voor particulieren.”
In één adem zette hij het grootste bezwaar van miljoenen Europese burgers neer: klimaatbeleid is niet langer een beschermingsmechanisme, maar een drukmiddel dat diep in het dagelijks leven grijpt.
De scherpe waarheid die niemand in Brussel wil horen.
Mazurek wees vervolgens op de hypocrisie die al jaren boven Europese vergadertafels hangt: de EU legt haar eigen burgers financiële lasten op, terwijl mondiale vervuiling elders ongehinderd doorgaat. Hij zei het zo:
“Sommige overbevolkte landen ergens in Azië, zoals India of Maleisië, vervuilen dagelijks de oceanen met eindeloze hoeveelheden plastic afval.”
Zijn punt was glashelder: waarom moet de Europese middenklasse bloeden, terwijl de grootste vervuilers niet worden aangepakt?
De EU is volgens Mazurek het contact met de realiteit kwijt.
Wat Mazurek vooral blootlegde, is de kloof tussen Brusselse technocratie en de Europese burger. Hij zei:
“Het enige waar jullie om geven, is hoe jullie meer controle krijgen over het leven van mensen, hoe jullie meer macht vergaren en natuurlijk hoe jullie meer geld verdienen.”
Dat zijn harde woorden, maar ze drukken een sentiment uit dat steeds meer Europeanen delen. Volgens Mazurek gebruikt de EU klimaatbeleid als politiek instrument:
- instituten presenteren modellen alsof het feiten zijn;
- kritiek wordt niet verwelkomd maar aangevallen;
- journalisten herhalen de claims zonder onderzoek;
- politici gebruiken modellen om beleid door te drukken;
- burgers worden op kosten gejaagd.
Hij vatte het perfect samen:
“Jullie verrijken jezelf ten koste van het harde werk van belastingbetalers en verkopen hen een nepidee over het redden van de planeet.”
De meerderheid denkt zoals hij, maar wordt niet gehoord.
Het onderdeel dat werkelijk als een donderslag door de zaal ging, was zijn uitspraak over wat de gewone Europeaan werkelijk wil:
“De meerderheid van de mensen in de Europese Unie wil niet af van fossiele brandstoffen. Ze willen niet betalen voor jullie sociale en ideologische experimenten.”
Mazurek zegt hiermee wat iedereen weet maar niemand durft uit te spreken: het Europese klimaatprogramma leeft niet in de harten van burgers. Het leeft vooral in beleidsdocumenten, commissiekamers en ideologische denktanks.
Zijn slotzin was een mokerslag, en misschien zelfs historisch
De speech eindigde met een zin die waarschijnlijk nog jaren zal nazinderen:
“De enige echte conclusie van elke klimaatconferentie zou moeten zijn dat er in de toekomst geen klimaatconferenties meer plaatsvinden totdat EU-functionarissen weer tot gezond verstand komen.”
Voor sommigen radicaal. Voor anderen helder. Maar voor iedereen onmiskenbaar een signaal dat de tijd van zwijgen voorbij is.
Slotzin.
Of men het nu durft toe te geven of niet: met zijn toespraak heeft Milan Mazurek niet alleen Brussel geconfronteerd, maar ook miljoenen Europeanen een stem gegeven, en die echo zal nog lang blijven klinken.■
Bron:
