Statistisch onmogelijk: De onthutsende stilte rond de mysterieuze doden van Duitse AfD-Politici.

In een tijd waarin democratie en transparantie als fundamenten van de Europese samenleving worden beschouwd, werpt een reeks onverklaarbare sterfgevallen binnen de Duitse oppositiepartij Alternative für Deutschland (AfD) een duistere schaduw over het politieke landschap. Elf leden van deze rechtse partij zijn in korte tijd overleden onder omstandigheden die volgens experts “statistisch onmogelijk” zijn. De Duitse overheid houdt vol dat er niets ongewoons aan de hand is. Maar volgens journalist Naomi Seibt is er veel meer aan de hand dan men wil toegeven.

Elf doden, geen antwoorden.

Toen zes AfD-leden onverwacht overleden, trok dat al wenkbrauwen op. Inmiddels staat de teller op elf. De slachtoffers zijn allen verbonden aan de oppositie tegen de Duitse regering. Volgens Dr. John Campbell is het “statistisch onmogelijk” dat deze sterfgevallen spontaan hebben plaatsgevonden. Hij wijst op demografische gegevens, leeftijdsprofielen en medische voorgeschiedenis als factoren die normaal gesproken een zekere voorspelbaarheid bieden. Maar in dit geval klopt het plaatje niet.

“Het is zeer onwaarschijnlijk dat deze sterfgevallen spontaan zijn opgetreden,” stelt Campbell. “Zeker niet in deze concentratie binnen één politieke stroming.”

Naomi Seibt: Journalist of staatsvijand?

Naomi Seibt, een Duitse journalist die in het Engels communiceert met een internationaal publiek, heeft zich ontpopt als een uitgesproken criticus van de Duitse overheid. Ze is geen lid van de AfD, maar steunt de partij openlijk. Haar werk heeft haar in het vizier gebracht van zowel extremistische groeperingen als de Duitse overheid zelf.

“Ik ben geen lid van de AfD, maar ik zie mezelf als een brug tussen het volk en de partij,” zegt Seibt. “En ook als een brug tussen Duitsland en Amerika.”

Seibt heeft inmiddels asiel aangevraagd in de Verenigde Staten, uit angst voor vervolging in haar thuisland. Haar verhaal is er een van intimidatie, bedreiging en surveillance.

De angstcultuur in Duitsland.

Volgens Seibt is de angst onder AfD-aanhangers tastbaar. “Veel mensen durven hun steun niet uit te spreken,” zegt ze. “Ze zijn bang voor repercussies.” Die angst is niet ongegrond. AfD-politici worden niet alleen bedreigd, maar ook fysiek aangevallen. Auto’s worden in brand gestoken, en er circuleren stickers met het gezicht van prominente AfD-politica Alice Weidel, voorzien van een schietschijf.

“Dat gebeurde vlak na de moord op Charlie K,” vertelt Seibt. “En recent nog werd een auto van een AfD-lid in brand gestoken door Antifa, die daarna een brief publiceerde waarin ze dreigden: ‘Jullie gaan Charlie volgen naar de hel.’”

De rol van Antifa en de linkse jeugd.

De dreiging komt niet alleen van radicale groeperingen zoals Antifa, maar ook van de jeugdafdeling van de linkse partijen. Volgens Seibt is er sprake van een georganiseerde campagne om AfD-leden en hun aanhangers te intimideren en monddood te maken.

“Antifa is sterker in Duitsland dan in Amerika,” zegt ze. “En nu verenigen ze zich internationaal. Ze komen niet alleen voor AfD-aanhangers, maar ook voor MAGA-supporters.”

Seibt zelf ontving doodsbedreigingen via de telefoon en per post. Haar adres was openbaar vanwege wettelijke verplichtingen voor YouTube-kanalen. “Ze stuurden zelfs een uitvaartdienst naar mijn huis, zogenaamd voor een fictieve persoon. Dat was een duidelijke waarschuwing.”

Surveillance en censuur.

Wat Naomi Seibt het meest beangstigt, is niet de dreiging van extremisten, maar die van de Duitse overheid zelf. Ze beweert dat ze sinds 2019 onder surveillance staat door de Duitse inlichtingendienst. Haar naam zou meer dan duizend keer voorkomen in interne documenten.

“Mijn telefoongesprekken zijn onderschept,” zegt ze. “Niet alleen door de federale politie, maar ook door de inlichtingendienst. Ze hebben zelfs een vriend van mij opgespoord via mijn gesprekken. Hij werd een jaar gevangen gezet vanwege een satirisch YouTube-kanaal.”

Volgens Seibt is dit geen incident, maar een patroon. “Zodra je eenmaal in hun vizier bent, blijven ze je volgen. En ze gebruiken alles wat je zegt tegen je.”

De media als wapen.

Een ander punt van kritiek is de rol van de Duitse staatsmedia. Volgens Seibt is deze “communistisch van aard” en fungeert het als propagandamachine. “Alles wat over Amerika wordt gezegd is negatief,” stelt ze. “Onze correspondent in Washington vergeleek Trump met Hitler en Steve Miller met de nazi’s.”

Naomi Seibt ziet zichzelf als een tegenstem in dit medialandschap. “Ik spreek Engels en richt me op een internationaal publiek. Dat maakt mij gevaarlijk voor de Duitse overheid.”

Hoop uit Amerika.

Na haar aankondiging dat ze asiel zou aanvragen, werd Seibt uitgenodigd door congreslid Anna Paulina Luna. “Ze nam mijn zaak serieus,” zegt Seibt. “Ik had veel bewijs en we spraken twee uur lang. Ze wil mijn proces versnellen.”

Seibt voelt zich gesteund door de Amerikaanse gemeenschap. “Ik heb een sterke achterban opgebouwd. Mijn doel is om door te gaan met het verspreiden van de waarheid.”

Ze werkt nu samen met een alternatief mediakanaal in Duitsland, Deutschland.Kurier, dat eveneens onder druk staat van de overheid. “Ik wil een brug zijn tussen Duitsland en Amerika, en eerlijke journalistiek bedrijven.”

Een donkere vooruitblik.

De situatie in Duitsland is volgens Seibt zorgwekkend. De AfD is momenteel de populairste partij, maar wordt systematisch tegengewerkt. “Zelfs als ze 40% van de stemmen halen, zal men proberen ze buiten de regering te houden,” zegt ze. “Dat zou kunnen leiden tot een burgeroorlog.”

Ze ziet het verbieden van kandidaten en het “miraculeus” overlijden van partijleden als strategieën om de AfD te ondermijnen. “Het enige wat ze nog kunnen doen, is voorkomen dat AfD-leden überhaupt meedoen aan verkiezingen.”

Slotwoord: De prijs van waarheid.

Het verhaal van Naomi Seibt is er een van moed, maar ook van angst. Het werpt een verontrustend licht op de staat van democratie en persvrijheid in Duitsland. Elf doden binnen één politieke partij, een journalist op de vlucht, en een overheid die zwijgt.

“Zolang ik bescherming heb van het Eerste Amendement,” zegt Seibt, “zal ik niet stoppen. Ik blijf posten, ik blijf video’s maken, ik blijf de waarheid verspreiden.”

In een wereld waar waarheid steeds vaker onder vuur ligt, is haar stem een herinnering aan wat er op het spel staat. Niet alleen in Duitsland, maar overal waar macht de waarheid probeert te onderdrukken.■

Bron: Redacted News on YouTube
Zie ook: Zeven AfD-politici sterven in twee weken: Toeval of politieke tijdbom in Duitsland?