De camera draait, de zon glinstert over de Middellandse Zee. Op een balkon in Monaco leunt een jonge Nederlander over de balustrade. “Ik had er gewoon genoeg van,” zegt hij, terwijl hij uitkijkt over het water. De man is Mees Wijnants – 24 jaar, ondernemer, influencer, en volgens velen de stem van een groeiende groep jonge Europeanen die niet langer gelooft in het Europese project. Zijn vertrek uit Nederland is meer dan een persoonlijke keuze. Het is een symptoom van iets groters: een generatie die zich verraden voelt door de politiek, uitgeknepen door het systeem en murw geslagen door beloften die nooit worden nagekomen.
Een generatie op drift.
Bijna de helft van jonge ondernemers in Nederland overweegt emigratie. Dat blijkt uit cijfers van MKB-Nederland, en Mees Wijnants is er één van geworden. Niet om belasting te ontwijken, zegt hij, maar om zichzelf te redden uit wat hij ziet als een verstikkend web van regelgeving, onzekerheid en politieke hypocrisie. “Je betaalt de helft van je inkomen aan een systeem dat actief tegen je werkt,” zegt hij. “Waarom zou je daar nog aan meedoen?”
Zijn woorden raken een snaar bij duizenden jonge professionals. Niet alleen in Nederland, maar in heel Europa groeit het gevoel van vervreemding. De dromen waarmee het Europese project ooit werd verkocht – vrede, voorspoed, samenwerking – klinken hol in een tijd van woningnood, inflatie en oorlog aan de oostgrens.
Het Monaco-moment.
De keuze voor Monaco is symbolisch: zon, vrijheid, voorspelbaarheid. Maar achter de palmbomen schuilt een dieper verhaal. Wijnants’ vertrek is niet slechts een luxeprobleem van iemand met teveel geld, het is een protest. “Ik ben niet weggelopen,” zegt hij, “ik ben opgestaan.”
In Nederland voelde hij zich niet meer veilig, niet alleen fysiek, maar moreel. “Je hoort verhalen van ondernemers die worden overvallen, die hun gezin moeten beveiligen. En ondertussen hoor je politici praten over solidariteit met landen duizenden kilometers verderop.” De balans is zoek, vindt hij. Terwijl Den Haag miljarden naar Oekraïne stuurt, voelen jonge Nederlanders zich in de steek gelaten.
Europa en de illusie van eenheid.
Wijnants is fel over de Europese Unie. Voor hem is de EU niet langer een droom van samenwerking, maar een bureaucratisch monster dat zijn belofte heeft verraden. “De euro is de wortel van bijna alle problemen,” zegt hij. “We geven ons spaargeld en onze toekomst weg aan landen die nooit verantwoordelijkheid zullen nemen.”
Hij wijst op de eindeloze stroom van steunpakketten: 800 miljard voor corona, 800 miljard voor herbewapening, 800 miljard voor herstel. “Elke keer hetzelfde bedrag, alsof ze het uit een Excel-bestand kopiëren. Ondertussen wordt onze munt uitgehold en onze onafhankelijkheid verkocht.”
Zijn woorden zijn radicaal, maar niet uniek. In cafés, podcasts en online fora groeit het aantal stemmen dat vraagt: wanneer trekken wij de grens? Het “Nexit”, idee, ooit een fringe-slogan*, is langzaam onderdeel geworden van een mainstream gesprek. Zelfs jongeren die niet per se nationalistisch zijn, stellen vragen over de toekomst van de EU.
*Van randmening naar breed gedragen discussie
De term fringe-slogan werd ooit gebruikt voor ideeën die buiten de gevestigde politiek vielen. “Nexit”, het pleidooi om Nederland uit de EU te laten stappen, gold jarenlang als zo’n randmening.
Maar dat beeld verandert snel. Steeds meer Nederlanders – van jonge ondernemers tot gewone burgers – delen zorgen over de koers van Brussel en het gebrek aan zeggenschap in eigen land. Wat ooit als “fringe” werd weggezet, weerspiegelt nu een groeiend gevoel van vervreemding en wantrouwen. Het debat over Europa is geen extremiteit meer, maar een serieuze, maatschappelijke discussie over vrijheid, verantwoordelijkheid en de toekomst van Nederland.
Waarom zou een generatie die nooit een gulden heeft vastgehouden, verlangen naar de terugkeer van de gulden? Omdat het symbool staat voor iets wat ze kwijt zijn: controle.
Het wantrouwen jegens Den Haag.
Een recent jongerenonderzoek van Pointer bevestigt de trend: 71% van de Nederlandse jongeren voelt zich niet serieus genomen door de politiek. 80% gelooft niet dat de overheid iets doet aan hun problemen. Dat wantrouwen vertaalt zich niet altijd in protest of politiek activisme – vaker in afstand, cynisme of, zoals bij Mees, vertrek.
“Politici doen alsof ze luisteren, maar het beleid ligt al vast,” zegt hij. “Ze zetten één stapje terug voor de camera, en daarna drie vooruit achter de schermen.” Voor hem is dat geen toeval, maar een strategie. “Je wordt moe gemaakt. Zodat je opgeeft.”
De woorden klinken somber, maar het is geen wanhoop die spreekt, het is vastberadenheid. Wijnants wil niet wachten tot Den Haag verandert. Hij bouwt liever zijn eigen wereld, buiten de landsgrenzen. “Je kunt blijven klagen, of je kunt iets doen,” zegt hij. “Ik heb gekozen voor het laatste.”
De geest van een nieuwe ondernemer.
Mees vertegenwoordigt een type ondernemer dat de oude politieke orde niet begrijpt – en vice versa. Voor hem is vrijheid niet alleen een recht, maar een noodzaak. “Zorg dat je vermogen hebt,” zegt hij tegen jonge volgers. “Niet om rijk te zijn, maar om vrij te zijn.”
Zijn boodschap is economisch en existentieel tegelijk. Wie financieel afhankelijk is, is volgens hem ook geestelijk gebonden. “Ze kunnen pas echt over je heersen als je niks bezit.”
Bitcoin, goud, online ondernemerschap, het zijn de instrumenten van een generatie die haar autonomie terug wil. “Zet je geld niet op de bank,” waarschuwt hij. “Dat is niet jouw geld meer zodra het daar staat.”
De kracht van het geld, en de moraal erachter.
Zijn visie is niet nieuw, maar zijn invloed wel. Via zijn app en social media bereikt Wijnants honderdduizenden jongeren die zich herkennen in zijn strijd tussen idealisme en realiteit. Hij spreekt niet in beleidsstukken of rapporten, maar in de taal van memes, markten en moraal.
Toch is het te makkelijk om hem af te doen als een simplistische criticus. Achter zijn afkeer van de EU schuilt een diep gevoel van verantwoordelijkheid. Hij is christelijk, gelooft in waarden, in eerlijkheid, in de plicht om het donker te verlichten. “Je moet altijd het licht laten schijnen op dat wat gezien moet worden,” zegt hij aan het einde van zijn interview.
In die zin is zijn vertrek niet een vlucht, maar een vorm van getuigenis. Een stille, persoonlijke rebellie tegen een continent dat zijn kompas kwijt is.
Europa tussen hoop en ontgoocheling.
De woorden van Wijnants leggen een pijn bloot die veel politici liever niet zien. De Europese Unie was bedoeld als bescherming, maar voelt voor velen als gevangenschap. De euro moest voorspoed brengen, maar wordt gezien als een keten.
Tegelijkertijd is het te eenvoudig om Europa alleen als vijand te zien. Achter het wantrouwen schuilt een dieper verlangen: dat van een generatie die wíl geloven in iets groters, maar niet in leugens. Jongeren willen geen grenzen sluiten, maar wel verantwoordelijkheid heropenen. Ze willen niet minder verbinding, maar eerlijkere verbinding.
Het vertrek van één jonge ondernemer naar Monaco verandert niets aan het machtsevenwicht in Brussel. Maar het zegt wel alles over het morele evenwicht in Europa. Als de meest ondernemende, meest digitale generatie haar vertrouwen verliest, dan is er iets fundamenteel mis, niet met hen, maar met het systeem dat hen vormde.
De slotzit: het licht in de verte.
Terwijl de zon langzaam zakt boven de Côte d’Azur, kijkt Mees Wijnants nog één keer over het water. “We kunnen blijven hopen dat het goedkomt,” zegt hij zacht, “maar hoop zonder daden is zelfbedrog.”
Misschien is dat de kern van dit tijdperk. Niet de strijd tussen links of rechts, Brussel of Den Haag, maar de keuze tussen wachten en handelen.
En ergens, tussen de glans van de zee en de schaduw van de wolkenkrabbers, gloort een nieuw soort idealisme. Niet dat van manifesten of commissies, maar van individuen die weigeren hun toekomst uit te besteden.
Mees Wijnants is geen politicus, geen profeet. Hij is een spiegel. In zijn vertrek zien we wat velen voelen maar niet durven zeggen: dat vrijheid begint waar gehoorzaamheid ophoudt.
En misschien, heel misschien, is dat het begin van een nieuw Europa, niet gebouwd op papieren verdragen, maar op het lef van mensen die het licht laten schijnen, juist daar waar het donker is. ■
Bron: LIGHTHOUSETV en Mees Wijnants.
