Er zijn politici die een rapport presenteren. Er zijn politici die een commissie oprichten. Er zijn politici die een werkgroep starten om een taskforce te onderzoeken die vervolgens een adviescommissie adviseert. En dan is er Thierry Baudet, die op een dag besluit een frikandel te lanceren.
Dat klinkt als het begin van een grap, maar volgens Baudet zit er een serieuze gedachte achter. In een uitgebreid gesprek met Pim van Rijswijk, uitgezonden door Forum voor Democratie en gepubliceerd op 6 juni 2026, presenteert hij niet alleen een nieuw voedingsproduct, maar vooral een politieke en maatschappelijke visie. Een visie waarin verkiezingen slechts een klein onderdeel vormen van macht en invloed. Volgens Baudet wordt de echte strijd niet eens per vier jaar gevoerd in het stemhokje, maar iedere dag aan de kassa.
Die boodschap vormt de rode draad van een interview dat begint met een lach, een frikandel en een knipoog naar voormalig minister Hugo de Jonge, maar uitmondt in een veel breder verhaal over economie, maatschappelijke organisatie, ondernemerschap, landbouw, onderwijs en de manier waarop burgers volgens hem hun eigen toekomst kunnen vormgeven.
De introductie van de zogenaamde “Hugo” zorgt direct voor een luchtige sfeer. De naam verwijst naar uitspraken die tijdens de coronaperiode werden gedaan over vaccins en vertrouwen. Volgens Baudet is de grap eenvoudig: jarenlang kregen Nederlanders te horen dat ze niet precies hoefden te weten wat ergens in zat, terwijl juist bij een frikandel traditioneel vaak wordt gezegd dat niemand precies weet wat erin verwerkt is.
De nieuwe frikandel moet volgens Baudet het tegenovergestelde symboliseren. Geen restproduct, geen mysterieus mengsel, maar een snack waarvan de ingrediënten bekend zijn. Daarmee wordt een alledaags product ineens een cultureel en politiek statement.
Toch blijkt al snel dat de frikandel slechts een symbool is voor iets veel groters.
Volgens Baudet heeft hij in de afgelopen jaren geconcludeerd dat politieke verandering onvoldoende via het parlement alleen tot stand komt. Hoewel hij benadrukt dat hij nog steeds actief is in de politiek en die rol belangrijk vindt, zegt hij dat maatschappelijke macht uiteindelijk elders wordt georganiseerd.
Zijn analyse is dat grote bedrijven, lobbyorganisaties, investeerders en maatschappelijke instellingen veel meer invloed uitoefenen op de koers van een land dan veel burgers beseffen. Volgens hem vloeit geld via consumentenuitgaven naar structuren die vervolgens politieke invloed verwerven. Daarom introduceert hij een concept dat meerdere keren terugkomt tijdens het gesprek: stemmen met de portemonnee.
Waar de gemiddelde Nederlander eens per vier jaar een vakje rood maakt, doet diezelfde Nederlander volgens Baudet dagelijks economische keuzes. Iedere aankoop ondersteunt bepaalde bedrijven, bepaalde productieketens en uiteindelijk ook bepaalde maatschappelijke ontwikkelingen.
Dat inzicht vormde volgens hem de aanleiding voor het initiatief “Eerlijk Eten”.
De oorsprong daarvan ligt in de periode van de boerenprotesten. Tijdens gesprekken met boeren ontdekte Baudet naar eigen zeggen dat veel agrariërs vooral behoefte hadden aan stabiliteit en afzetzekerheid. Hij zag hoe boeren volgens hem te maken kregen met wisselende regelgeving, politieke onzekerheid en internationale concurrentie. Het gevolg was dat hij niet alleen wilde spreken over de problemen waarmee boeren werden geconfronteerd, maar ook wilde bijdragen aan een praktische oplossing. Daaruit ontstond een distributiesysteem waarbij consumenten rechtstreeks producten kunnen afnemen van geselecteerde Nederlandse boeren.
Volgens Baudet draait het daarbij niet uitsluitend om voedsel. Het gaat volgens hem om het opbouwen van economische structuren die minder afhankelijk zijn van grote internationale ketens en politieke grillen. Opmerkelijk is dat hij tijdens het gesprek meerdere keren benadrukt dat hij zichzelf niet ziet als iemand die alleen wil praten. Integendeel.
Wie Baudet de afgelopen jaren heeft gevolgd, weet dat hij vaak wordt omschreven als filosoof, schrijver, intellectueel of politicus. Zelf lijkt hij daar soms weinig geduld mee te hebben.
Tijdens het interview noemt hij eindeloze debatten zelfs frustrerend. Volgens hem komt er een moment waarop analyses, rapporten en discussies moeten worden omgezet in concrete initiatieven. Dat verklaart volgens hem waarom hij naast zijn politieke werkzaamheden betrokken raakte bij ondernemingen, distributieprojecten en andere maatschappelijke initiatieven.
Het gesprek krijgt vervolgens een bredere dimensie wanneer het onderwerp verschuift van voedsel naar maatschappelijke organisatie. Volgens Baudet beschikken zijn politieke tegenstanders over uitgebreide netwerken van media, onderwijsinstellingen, belangenorganisaties, bedrijven en lobbygroepen. Juist daarom vindt hij dat mensen die verandering willen niet uitsluitend afhankelijk moeten zijn van verkiezingsuitslagen.
In zijn visie moet er een compleet ecosysteem ontstaan waarin ondernemers, consumenten, media, onderwijsinitiatieven en maatschappelijke organisaties elkaar versterken. Thierry noemt alternatieve media, scholen, ondernemersnetwerken en digitale platforms als voorbeelden van structuren die volgens hem kunnen bijdragen aan meer onafhankelijkheid.
Daarmee verschuift het gesprek steeds verder van een interview over een voedingsbedrijf naar een bredere discussie over macht. En juist daar ontstaat misschien wel het meest opvallende moment van het hele gesprek. Terwijl op de achtergrond vriescellen staan gevuld met vleesproducten, voert Baudet feitelijk een analyse uit van hoe politieke invloed volgens hem werkt. Niet de debatten op televisie vormen volgens hem de kern van het machtssysteem, maar de economische stromen daarachter.
Dat leidt tot een bijna ironisch beeld.
Waar sommige politici hun visie uitleggen met grafieken, beleidsnota’s of economische modellen, staat Baudet tussen dozen vlees en kruidenmixen een theorie over maatschappelijke verandering uiteen te zetten. Het levert soms bijna absurdistische televisie op. De gemiddelde kijker verwacht misschien een discussie over barbecuevlees en krijgt vervolgens een betoog over lobbystructuren, economische afhankelijkheid en maatschappelijke organisatie. Toch blijft de toon opvallend luchtig. Er wordt gelachen, gegrapt en geproefd. Zelfs de introductie van de Hugo-frikandel wordt gebracht met een duidelijke knipoog. Maar achter die humor schuilt een serieus punt. Volgens Baudet onderschatten veel Nederlanders de invloed van hun dagelijkse keuzes. Hij stelt dat economische macht uiteindelijk politieke macht wordt. Daarom moeten mensen volgens hem bewuster nadenken over waar hun geld terechtkomt.
In het tweede deel van het gesprek komt ook de toekomst van verschillende projecten aan bod. Er wordt gesproken over ondernemersnetwerken, digitale platforms, onderwijsinitiatieven en nieuwe vormen van samenwerking. Volgens Baudet is het uiteindelijke doel om mensen beter met elkaar te verbinden, zodat kennis, diensten en economische activiteiten gemakkelijker binnen bepaalde netwerken kunnen circuleren. Hij beschrijft onder meer plannen voor verdere ontwikkeling van een digitale omgeving waarin leden elkaar kunnen vinden voor opdrachten, vacatures, producten en samenwerkingen. Daarnaast spreekt hij over onderwijsprojecten en initiatieven die volgens hem kunnen bijdragen aan meer maatschappelijke zelfstandigheid.
Het centrale thema blijft daarbij steeds hetzelfde: organiseren. Niet wachten. Niet klagen. Niet uitsluitend hopen op politieke verandering. Maar zelf bouwen. Of men het eens is met zijn analyse of niet, het is duidelijk dat Baudet consequent dezelfde boodschap uitdraagt. Tijdens het gehele gesprek keert hij steeds terug naar dezelfde overtuiging: maatschappelijke verandering ontstaat wanneer mensen zelf verantwoordelijkheid nemen voor hun keuzes, hun aankopen en hun samenwerkingsverbanden.
Daarmee eindigt een interview dat begon met een frikandel uiteindelijk als een discussie over de inrichting van de samenleving. En misschien is dat precies wat het zo opmerkelijk maakt. Want ergens zit er iets komisch in het beeld van een politicus die tussen diepvriesdozen en kruidenpotjes een verhaal vertelt over macht, invloed en maatschappelijke verandering. Het lijkt bijna satire. Alsof een columnist een scène heeft verzonnen waarin de toekomst van Nederland wordt besproken boven een frituurpan.
Maar juist daardoor blijft de boodschap hangen. De frikandel blijkt uiteindelijk niet het onderwerp van het gesprek te zijn geweest. De frikandel was slechts het voertuig. Het echte verhaal ging over invloed, organisatie en de vraag hoe burgers volgens Baudet hun rol in de samenleving moeten zien. Niet als toeschouwers die eens per vier jaar een stem uitbrengen, maar als deelnemers die iedere dag keuzes maken. Of zoals de onderliggende gedachte van het gesprek luidt: politieke macht begint niet in het stemhokje, maar bij de beslissing die iemand neemt wanneer hij zijn portemonnee opent.
En zo eindigt een interview dat begon met een lach uiteindelijk met een boodschap die veel serieuzer is dan de titel doet vermoeden. Want achter “De Hugo” schuilt volgens Baudet geen snack, maar een strategie. Een strategie waarin economische keuzes, maatschappelijke netwerken en dagelijkse beslissingen minstens zo belangrijk zijn als verkiezingen zelf. Voor zijn aanhangers bevestigt dat opnieuw waarom zij hem al jaren volgen. Voor zijn critici zal het juist aanleiding zijn voor debat. Maar één ding staat vast: weinig politici slagen erin om een frikandel om te vormen tot een discussie over macht, invloed en de toekomst van Nederland. ■
