Langzaam, beheerst, maar onmiskenbaar voltrekt zich een stille omslag over heel Europa. Voor de globalisten is dit bijzonder bedreigend. De Duitse reus, zo lang verdoofd en slapend gehouden, begint zijn ogen te openen. Ondanks decennia van onafgebroken hersenspoeling lijkt het erop dat de Duitsers genoeg hebben, genoeg van de afbraak van hun land, hun welvaart en hun toekomst.
Meer dan 40 procent van de kiezers in Saksen-Anhalt laat zich niet langer intimideren door de overmacht en propaganda van het systeem. In peilingen geven zij aan de door het regime bestreden AfD te willen stemmen. Zij willen Ulrich Siegmund kiezen, door Der Spiegel bestempeld als de gevaarlijkste man van Duitsland, ondanks de criminalisering door Verfassungsschutz* en mainstreammedia.
*De Verfassungsschutz is de Duitse binnenlandse veiligheidsdienst. De naam betekent letterlijk “bescherming van de grondwet”. De dienst heeft als hoofdtaak het beschermen van de vrije democratische rechtsorde in Duitsland tegen interne en externe dreigingen.
Deze YouTube-reportage van AUF1, gepresenteerd door AUF1-hoofdredacteur Stefan Magnet, onderzoekt deze ontwikkelingen in een uitgebreide analyse. Begin september zou in Saksen-Anhalt de wending kunnen worden ingeleid. De kiezer zou voor het eerst een partij naar de top tillen die breekt met het bestaande establishment. Daarmee begint een historische censuur.
Het gaat om meer dan een landdagverkiezing. Het gaat om de vraag hoe de Duitse staat er in de toekomst uit zal zien, of er een signaalwerking voor Europa ontstaat en misschien zelfs een domino-effect over de wereld.
De opmars van de AfD.
Volgens Stefan Magnet laten de burgers in Saksen-Anhalt zich al maanden niet meer afschrikken door waarschuwingen van politie, Verfassungsschutz*, politici of acteurs. De AfD zou een recordresultaat behalen.
Magnet wijst erop dat veel mensen decennialang op gevestigde partijen hebben gestemd en hun hoop op verbetering telkens zagen vervliegen. De stem voor de AfD is voor hen de enige manier om te tonen dat zij het oneens zijn met de koers van het land.
“Wahltag ist Zahltag.”
In de analyse wordt duidelijk dat de goedkeuringscijfers voor systeempartijen vernietigend zijn. Propagandacampagnes zoals de dronepaniek, de Refugees Welcome-hype of latere gezondheidsalarmen worden volgens Magnet steeds vaker weggelachen.
Waarom het establishment nerveus wordt.
Tegen het einde van deze zomer heerst volgens Magnet paniek binnen het systeem. Regeringsfunctionarissen weten dat banen verloren kunnen gaan. Verborgen dossiers uit de coronatijd zouden bij een AfD-regering aan het licht kunnen komen. Shredders zouden al draaien.
De openbare omroep, die zonder staatsgeld niet kan bestaan, vreest een economische massasterfte. Linkse ngo’s zien de geldkranen dichtgedraaid worden. De Verfassungsschutz* en het ambtenarenapparaat beven, net als netwerken die jarenlang van vriendjespolitiek hebben geprofiteerd.
Maar dat is volgens de analyse slechts peanuts. Het echte gevaar is dat voor het eerst sinds decennia een hele deelstaat zou kunnen kantelen en een partij die niet tot in detail is gecontroleerd de alleenregering zou vormen.
*De Verfassungsschutz is de Duitse binnenlandse veiligheidsdienst. De naam betekent letterlijk “bescherming van de grondwet”. De dienst heeft als hoofdtaak het beschermen van de vrije democratische rechtsorde in Duitsland tegen interne en externe dreigingen.
De strijd om Saksen-Anhalt.
Als de AfD met meer dan 40 procent de alleenregering vormt en Ulrich Siegmund minister-president wordt, hoeft zij geen maatregelen meer af te stemmen met andere partijen. Vanaf dag één wil Siegmund het mediastaatsverdrag opzeggen, de openbare omroep de miljoenen ontzeggen en illegale migranten uitzetten.
In Oostenrijk zit de FPÖ al vaker in regeringen, maar altijd als coalitiepartner. Dat verschil is cruciaal: coalitie betekent compromissen sluiten, alleenregering betekent het eigen programma uitvoeren.
Herbert Kickl waarschuwde al drie jaar geleden in een AUF1-interview samen met Alice Weidel dat na een politieke wending de echte strijd pas begint. Vallen worden gezet, bloedhonden losgelaten. Het systeem schrikt volgens hen voor niets terug. Magnet verwijst daarbij naar de EU-sancties tegen Oostenrijk in 2000, toen de FPÖ slechts juniorpartner was.
Duitsland en Oostenrijk: een gemeenschappelijke band.
De ontwikkelingen in beide landen beïnvloeden elkaar voortdurend. Een soevereine koers in Oostenrijk zou welvaartsmigranten naar Duitsland sturen en de AfD landelijk versterken. Omgekeerd zou een AfD-overwinning in Saksen-Anhalt de FPÖ in Oostenrijk massaal aanwakkeren.
Magnet herinnert aan de eeuwenlange gemeenschappelijke geschiedenis, taal en cultuur en aan het “volle millennium” dat de voormalige Oostenrijkse bondskanselier Alfons Gorbach ooit beschreef. In de gehele Duitse cultuurruimte dringt volgens hem de wens naar de oppervlakte om een einde te maken aan de vernietiging van de eigen toekomst.
Het globalistische wereldbeeld.
In de analyse van Magnet bouwen machtige kringen al decennia aan een wereldregering. Hij citeert de Hollywoodfilm Network uit 1976 als profetisch. Daarin preekt een mediachef dat er geen naties of volkeren meer bestaan, maar slechts één groot systeem van concerns, geldstromen en macht.
Hoofdpersoon Howard Beale krijgt te horen dat er geen Amerika meer is, geen democratie en geen nationale belangen, maar slechts ondernemingen zoals IBM, ITT en AT&T die de wereld sturen.
James Warburg verklaarde in 1950 voor de Amerikaanse Senaat dat er een wereldregering zou komen, “door verovering of door toestemming”. Nahum Goldmann schreef in 1915 over de vernietiging van de oude orde en de opbouw van een nieuwe. Richard Coudenhove-Kalergi beschreef democratie als een façade waarachter de plutocratie de werkelijke macht uitoefent. David Rockefeller erkende in zijn memoires dat hij voorstander was van een sterker geïntegreerde mondiale politieke en economische structuur.
Corona vormde volgens Magnet een cruciaal testmoment voor deze krachten: de introductie van mRNA-injecties, de weg naar transhumanisme en een wereldwijde proef om te meten hoe gehoorzaam bevolkingen zijn en hoe ver digitale controle kan reiken.
Duitsland is volgens deze visie nooit werkelijk soeverein geweest. Voormalig Amerikaans ambassadeur John Bolton stelde recent dat Duitsland al tachtig jaar bezet is.
Historische wortels van de Duitse kwestie.
Magnet schetst hoe de Anglo-Amerikaanse macht altijd een sterk Duitsland wilde voorkomen. Reeds in 1896 schreef een Britse krant dat Duitsland vernietigd moest worden. De doctrine van de balance of power moest voorkomen dat één continentale macht te dominant werd.
George Friedman schreef later dat een samenwerking tussen Duitsland en Rusland de grootste geopolitieke bedreiging voor de Verenigde Staten vormt en dat deze scheiding daarom koste wat kost behouden moet blijven.
Plannen zoals het Morgenthau-plan bepleitten de ontwapening en economische ontmanteling van Duitsland. Ernest Hooton van Harvard stelde voor om niet-Duitse mannen massaal te laten immigreren om Duitse karaktertrekken weg te kruisen. Louis Nizer, adviseur van president Roosevelt, beschreef Duitsers als van nature oorlogszuchtig en pleitte voor langdurige heropvoeding en bezetting.
Rudolf Augstein, stichter van Der Spiegel, speelde volgens de analyse een sleutelrol bij de wederopbouw van West-Duitsland onder toezicht van de geallieerde bezettingsmachten. Hij kreeg op jonge leeftijd een Britse licentie voor zijn tijdschrift en hielp mee aan de herbewapening van West-Duitsland als bolwerk tegen de Sovjet-Unie.
De media en de macht.
Der Spiegel voert al maanden campagne tegen Ulrich Siegmund en de AfD, met covers en koppen die de partij en haar kandidaten als een bedreiging voor de democratie neerzetten.
Volgens Magnet functioneren mainstreammedia, en vooral de publieke omroep, als instrumenten die de kiezerswil proberen te sturen.
Wanneer propaganda niet langer werkt, vallen volgens hem de maskers. Jakob Augstein, zoon van de Spiegel-oprichter, stelde in 2016 openlijk dat referenda “fout” kunnen zijn omdat “het volk kan dwalen”. In de analyse wordt gewezen op recente uitsluitingen van AfD-kandidaten en op oproepen van politievakbonden om bij een AfD-meerderheid in te grijpen.
Een geestelijke strijd.
Volgens Stefan Magnet is sprake van een epische, geweldloze strijd om bewustzijn. De Duitsers ondernemen de eerste pogingen om op te staan. Historische buitenlandse getuigenissen schilderen de Duitsers al eeuwenlang af als gastvrij, oprecht en creatief.
De Romeinse historicus Tacitus schreef ongeveer tweeduizend jaar geleden over de Germaanse gastvrijheid. Julius Caesar bewonderde dezelfde eigenschap. In 1749 noteerde de Ierse historicus Thomas Nugent dat de Duitsers goedmoedig, eerlijk en gastvrij waren. Mark Twain beschreef hen als warmhartig en enthousiast.
De latere Britse premier David Lloyd George verklaarde zelfs midden in de Eerste Wereldoorlog dat hij geen kwaad woord over het Duitse volk wilde spreken, omdat het een groot volk was met grote eigenschappen van hoofd, hand en hart.
Madame de Staël schreef in 1810 na haar reizen door Duitsland over hun oprechtheid en trouw. Napoleon liet haar boek vervolgens confisqueren. John F. Kennedy noteerde als jonge reiziger:
“De Duitsers zijn werkelijk goed.”
Het land van dichters, denkers en uitvinders schonk de wereld de boekdrukkunst, de gloeilamp, de auto, het vliegtuig, de computer en talloze andere innovaties.
Een beslissende september maand.
Als Saksen-Anhalt daadwerkelijk kantelt, verandert niet alleen één deelstaat. Dan begint een politieke krachtmeting die de machtsverhoudingen in Duitsland, Oostenrijk en mogelijk heel Europa kan herschikken. Voor het eerst in decennia staat niet de vraag centraal wie de verkiezing wint, maar of het bestaande systeem bereid is de gevolgen van die overwinning te accepteren. September wordt daarmee meer dan een verkiezingsmaand. Het wordt een test voor de Duitse democratie zelf.■
